كس از آنان را كارى است كه او را به خود مشغول مى‌دارد. «١» - روزى كه هيچ دوستى از دوست ديگر، نمى‌تواند حمايتى كند و آنان يارى نمى‌شوند. «٢» در آن روزِ مخوف و هراسناك، مجرمان آرزو مى‌كنند كه كاش هر چه دارند بلكه همه وابستگان و بلكه همه جهانيان را و آنچه در زمين است را مالك بودند تا آنها را فديه دهند و از عذاب نجات يابند ولى اين آرزويى ناشدنى است و اگر چنين فديه‌اى هم ارائه شود، مقبول درگاه حق تعالى واقع نمى‌گردد:
- و اگر براى هر كس كه ستم كرده است، آنچه در زمين است مى‌بود، قطعاً آن را براى باز خريد خود مى‌داد. «٣» و اگر آنچه در زمين است، يكسره براى كسانى كه ظلم كرده‌اند باشد و نظيرش [نيز] با آن باشد، قطعاً [همه‌] آن را براى رهايى خودشان از سختى عذاب روز قيامت خواهند داد. «٤» - گناهكار آرزو مى‌كند كه كاش براى رهايى از عذاب آن روز، مى‌توانست پسران خود را عوض دهد، و [نيز] همسر و برادرش را و قبيله‌اش را كه به او پناه مى‌دهد و هر كه را در روى زمين است همه را [عوض مى‌داد] و آن گاه خود را رها مى‌كرد. «٥» چگونگى حشر مؤمنان و معاندان‌ آيات قرآن هم چگونگى آوردن مؤمنان به محشر و هم چگونگى احضار كافران و معاندان را بيان كرده است. در مورد مؤمنان مى‌فرمايد:
يَوْمَ نحْشُرُ الْمُتَّقِينَ إِلَى الرَّحْمنِ وَفْداً (مريم: ٨٥)
[ياد كن‌] روزى را كه پرهيزگاران را به سوى [خداى‌] رحمان گروه گروه محشور مى‌كنيم.
در آيه فوق به زيباترين و كوتاه‌ترين وجه، وارد شدن متقيان به محشر بيان گرديده‌