تبيين علت خلود كسانى كه براى هميشه در عذاب جهنم مى‌مانند، كافران معاندى هستند كه با حق سر ستيز دارند و در برابر ربوبيت حق تعالى استكبار مى‌ورزند و با علم به حق، راه كفر و عناد و ظلم پيش مى‌گيرند. عذاب جاويد چنين كسانى خواسته و اراده خود آنهاست و عقل نيز از پذيرش آن هيچ ابايى ندارد. به جريان زير توجه كنيد.
خداوند براى هدايت انسان‌ها پيامبرش را فرستاد و آن حضرت سال‌هاى طولانى با ارائه آيات و معجزات روشن و آشكار، توحيد و نبوت و معاد را اثبات كرد و مردم را به دورى جستن از قهر خدا و رفتن به سوى بهشت دعوت نمود و راه هدايت را نشان داد و در پايان نيز فرمود كه راه هدايت و سعادت شما در پذيرفتن ولايت است و على بن ابى طالب ولىّ شما بعد از من خواهد بود؛ ولى افرادى بودند كه چنان عناد و ستيز با اولياء وجودشان را تسخير كرده بود كه با وجود علم به حقانيت توحيد و نبوت و معاد و ولايت و علم به اين كه ردّ اين انتصاب گرفتار شدن به جهنم را در پى دارد، حاضر نشدند ولايت على بن ابى طالب عليه السلام را بپذيرند و تحمل عذاب جهنم براى آنان آسان‌تر از تحمل ولايت آن حضرت بود؛ از اين رو به خدا و رسول خدا اعلام كردند «١»:
اللَّهُمَّ إِن كَانَ هذَا هُوَ الْحَقَّ مِنْ عِندِكَ فَأَمْطِرْ عَلَيْنَا حِجَارَةً مِنَ السَّماءِ أَوِ ائْتِنَا بِعَذَابٍ أَلِيمٍ‌ (انفال: ٣٢)
خدايا اگر اين، همان حق از جانب توست، پس بر ما از آسمان سنگ بباران يا عذابى دردناك بر سر ما بياور.
اين حق ستيزى و استكبار در برابر اوليا و برگزيدگان خداوند در امت‌هاى سابق هم بود. موساى كليم با آيات و بيّنات قطعى و يقين‌آور، براى نجات بنى اسرائيل مأموريت يافت و آنان را از چنگ فرعونيان نجات داد. او همچنين دريا را براى آنان‌