معاد از ديدگاه عقل و نقل - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٦٩
٢- بعثت رسول خدا صلى الله عليه و آله رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود:
بعثت من و قيامت مانند دو انگشت سبابه به هم نزديكاند. «١» وقتى رسول خدا، خاتم رسولان و قرآن، خاتم كتابهاى آسمانى باشد، معلوم است كه بعد از حضرت تا ظهور قيامت به نسبت كل عمر بشر، مدت زيادى نمانده است.
٣- خروج يأجوج و مأجوج از ديگر نشانههاى نزديك شدن وقوع قيامت، خروج يأجوج و مأجوج است.
قرآن در شرح سفرهاى ذوالقرنين بيان مىكند كه او در سفر به شمال كره زمين، به تنگه بزرگى بين دو كوه رسيد كه قومى بدوى در پايين دست آن تنگه زندگى مىكردند و از دست يأجوج و مأجوج به ذوالقرنين شكايت كردند. ظاهراً يأجوج و مأجوج دو گروه عظيمى بودند كه در پشت آن كوهها زندگى مىكردند و هر از چند گاهى از طريق آن تنگه بر اين قوم بدوى هجوم مىآوردند و هر چه داشتند به يغما مىبردند. آن قوم از ذوالقرنين خواستند كه با احداث سدّى در آن تنگه، راه عبور آنان را ببندد و او نيز تقاضاى آنان را اجابت كرد و سدى آهنين بنيان نهاد. قرآن در مورد بى اثر شدن اين سد و خروج يأجوج و مأجوج در آخرالزمان مىفرمايد:
آن هنگام كه وعده پروردگارم فرا رسد، آن را در هم مىكوبد و وعده پروردگارم حق است.
در آن روز، ما آنان را چنان رها كنيم كه در هم موج مىزنند و در صور دميده مىشود و ما همه را جمع مىكنيم. «٢» در آيهاى ديگر نيز مىفرمايد:
و حرام است بر شهرها و آبادىهايى كه (بر اثر گناه) نابودشان كرديم (كه به دنيا بازگردند؛) آنها هرگز بازنخواهند گشت! تا آن زمان كه يأجوج و مأجوج [راهشان] گشوده شود و آنها از