بعثت نبىّ خاتم و نزول قرآن به عنوان آخرين وحى و كتاب آسمانى؛ اين نشانه‌ها دلالت دارد كه اين دوره، آخرين دوره تكاملى بشر است و بعد از اين دوره- كه طول آن را خدا مى‌داند- قيامت واقع مى‌شود و از زمان نزول اين آيات تا وقوع قيامت گرچه ممكن است ساليان دراز فاصله شود- همچنان كه تا به حال ١٤ قرن گذشته است- ولى نسبت به زمان گذشته حيات بشر، مدت كمى است و با توجه به اين قياس، بيان اين كه شكافته شدن ماه و بعثت رسول خاتم نشانه نزديكى وقوع قيامت است، بيانى صحيح و مطابق با واقع مى‌باشد. اما توضيح بيشتر درباره هر كدام از نشانه‌هاى مذكور:
١- شكافته شدن ماه‌ در مورد شكافته شدن ماه و نزديك بودن آن با وقوع قيامت، در قرآن كريم آمده است:
قيامت نزديك شد و ماه از هم شكافت و هر گاه (كافران) نشانه‌اى و معجزه‌اى را ببينند، روى گردانده، مى‌گويند: اين سحرى مستمر است. «١» آيه فوق به شكافته شدن ماه به‌عنوان يكى از علامات نزديكى قيامت اشاره دارد.
بنابر ظهور و بلكه تصريح آيات، شق القمر واقعه‌اى بوده است كه در زمان پيامبر اتفاق افتاده و علامت نزديكى وقوع قيامت مى‌باشد. در آيه از واژه «انشقّ القمر» استفاده شده كه فعل ماضى است و دلالت بر وقوع دارد. علاوه بر آن در آيه بعد به اعراض كافران بعد از مشاهده آن آيت و استمرار آنان بر انكارشان سخن رفته است.
روايات نيز در اين باره به حدى فراوان است كه همه اهل حديث و مفسرين بر آن اتفاق دارند كه شكافته شدن ماه در دوران مكه، قبل از هجرت، به پيشنهاد مشركان، به خواست خدا به دست پيامبر انجام شد تا دليل آشكارى بر نبوت آن حضرت باشد ولى مشركان باز هم بر انكار خود پافشارى كردند و تسليم نشدند.