درس ششم: برزخ‌ در درس‌هاى قبل ثابت شد كه مرگ، انتقال از اين دنياى مادى به دنياى ديگر است و به هنگام مرگ، ملائكه جان انسان‌ها را مى‌گيرند و به عالم ديگر منتقل مى‌كنند. با مرگ جسم انسان‌ها متلاشى مى‌شود و زندگىِ دنيايى خاتمه مى‌يابد؛ اما هنوز قيامت كبرا شروع نشده و موعد آن در پايان نشئه دنيا است؛ روزى كه نظام زندگى دنيا به هم مى‌ريزد و نظام ديگرى برقرار مى‌گردد:
يَوْمَ تُبَدَّلُ الْأَرْضُ غَيْرَ الْأَرْضِ وَالسَّماوَاتُ وَبَرَزُوا لِلَّهِ الْوَاحِدِ الْقَهَّارِ (ابراهيم: ٤٨)
روزى كه زمين غير اين زمين گردد و آسمان‌ها [نيز] و [همه‌] در پيشگاه خداى يگانه قهار ظاهر شوند.
اكنون اين سؤال مطرح است كه آيا در فاصله زندگى دنيا و قيامت كبرا، حيات و زندگى ديگرى هست يا نه؟ اگر جواب مثبت است، اين زندگى چگونه مى‌باشد و چه ويژگى‌هايى دارد؟
عالم بين دنيا و آخرت را «عالم برزخ» يا «عالم قبر» گويند. واژه «برزخ» به معناى حد فاصل بين دو چيز است و قرآن اين عالم را چون حد فاصل بين دنياى مادى و جهان آخرت است، عالم برزخ نام داده است. «١» منظور از «قبر» هم در بسيارى از روايات همين عالم مى‌باشد و با واژه «عالم قبر» به همين عالم اشاره مى‌شود. «٢»