معاد از ديدگاه عقل و نقل - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٥٣
ياد مرگ و آثار آن با توجه به ترس ارزشمند مؤمنان از مرگ، ياد آن بسيار سفارش شده است چه اينكه انسان اگر پيوسته به ياد مرگ باشد، خود را براى آن لحظه سرنوشتساز آماده مىكند، براى زندگى آخرت توشه مىگيرد و از ارتكاب گناهان و زشتىها كه اسباب عذاب اخروى و سيهروزى بعد از مرگ است، اجتناب مىورزد. علاوه بر آن، ياد مرگ در برابر آلام و مصيبتهاى دنيا تسكين دهنده است چون هم پايانپذيرى الام را نشان مىدهد و هم ياد ثوابِ تحمل سختىها، تحمّل آنها را آسان مىسازد.
روايات زير نشان دهنده گوشهاى از آثار ارزشمند ياد مرگ است:
امام صادق عليه السلام به ابو بصير فرمود: آيا اندوهگين نمىشوى؟ مهموم نمىگردى؟ به رنج گرفتار نمىآيى؟ ابو بصير عرض كرد: آرى.
امام فرمود: هرگاه چنين شد، مرگ و تنهايى قبر را ياد آور. روزى را ياد كن كه چشمهايت از حدقه درآمده بر گونهات مىافتد و بندبند بدنت از هم جدا مىشود و كرمها گوشت بدنت را مىخورند و از دنيا بريده مىگردى. ياد اين مطالب تو را بر عمل تشويق مىكند و از حرص بر دنيا بازمىدارد. «١» امام على عليه السلام فرمود: هر كس به ياد مرگ باشد، به كم دنيا راضى مىشود. «٢» مرگ را زياد ياد كنيد، روزى را كه از قبرها خارج مىشويد و در پيشگاه خداى عزوجل مىايستيد (يادآور شويد) كه مصيبتها را بر شما آسان مىگرداند. «٣» هر كس منتظر مرگ باشد به سوى انجام خير و نيكى سرعت مىگيرد. «٤» آن گاه كه نفس شما را به سوى هواها و شهوات مىكشاند، مرگ را به ياد آوريد كه مرگ براى موعظهگرى كافى است و رسول خدا صلى الله عليه و آله دوستانش را بسيار به يادآورى مرگ سفارش مىكرد