معاد از ديدگاه عقل و نقل - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٢٠
يادآورى شرك مشركان و اثبات ناتوانى خدايان موهومشان مىفرمايد:
خدا را آنگونه كه بايد بشناسند، نشناختند، خداوند قوى و شكستناپذير است. «١» اگر آنان در خداشناسى رعايت حق و قدر خدا را مىكردند، تصديق مىنمودند كه خداوند بايد قوى و شكستناپذير باشد و اين خدايانى كه آنان براى خداوند شريك گرفتهاند، ضعيف و مغلوب هستند و نمىتوانند شريك خدا باشند و شريك شمردن آنها باطل است.
در مورد منكران نبوت نيز مىفرمايد:
آنها خدا را درست نشاختند كه گفتند: خدا هيچ چيز بر هيچ انسانى نفرستاده است. «٢» اگر دقت مىكردند مىيافتند كه هدايتگرى خداوند با فرستادن انبيا كامل مىشود و انكار نبوت به معناى انكار اسم «هادى» خداوند است.
در زمينه معاد نيز فرموده است:
آنها خدارا آنگونه كه شايستهاست نشناختند درحالىكه تمامزمين درروز قيامت در قبضهاوست. «٣» اگر خداشناسى آنان كامل بود بايد به حكمت و عدالت خدا اذعان مىكردند و باور مىداشتند كه خداوند روزى همه انسانها را جمعآورى خواهد كرد و اعمال همه را بدون كم و كاست به آنان نشان خواهد داد و به هيچ كس ظلم و ستمى نخواهد شد و هر كس را به آنچه از پيش فرستاده، خواهد رساند. «٤» جالب اين جاست كه عبارت «و ما قدروا الله حق قدره» فقط در همين سه مورد در قرآن به كار رفته است.
٢- از اصول دين بودن اعتقاد به معاد اعتقاد به معاد از اصول اساسى همه اديان آسمانى است و در اسلام نيز جزو