نماز هر فرد با نماز امام عليه السلام سنجيده مى‌شود؛ زيرا نماز امام، مصداق كامل و تمام نماز است و هر مقدار كه نماز ارائه شده با نماز امام مطابقت داشته باشد، به همان اندازه حق است و ثقل و ارزش دارد.
با توجه به بيانى كه از ميزان و مصداق‌هاى آن گذشت، معلوم مى‌شود كه منظور از نصب موازين نصب ترازوهايى نيست كه در يك كفه آن گناهان و در كفه ديگر حسنات و كارهاى نيك باشد و هر كفه كه سنگين‌تر شد، به تناسب آن كيفر يا پاداش ببيند؛ زيرا در اين صورت اعمال با يكديگر سنجيده شده‌اند، نه با يك مقياس و معيار ديگر و در اين صورت هم، فرد فقط يك ميزان خواهد داشت و منظور از ميزان هم همان آلت و وسيله سنجش خواهد بود، نه معيار و مقياس سنجش؛ و حال آن كه مطابق آيات و روايات معلوم شد كه اولًا يك چيزى به نام ميزان و معيار و مقياس غير از اعمال خود انسان وجود دارد كه اعمال را با آن مى‌سنجند و هر انسانى ميزان‌هاى متعدد دارد كه ممكن است بعضى از آنها سنگينى و ارزش داشته و مستوجب پاداش باشد و بعضى از آنها نه تنها وزن و امتياز مثبت ندارد بلكه سبك و بار منفى دارد و به ازاى آنها مستوجب كيفر و عقاب است. خلاصه اين طور نيست كه مجموعه اعمال يك فرد را با هم جمع و تفريق كنند و يك برآيند كلى ارائه دهند؛ بلكه اعمال، جداگانه در ميزان‌ها سنجيده مى‌شود و آن شخص متناسب با نتيجه آنها پاداش يا كيفر مى‌بيند.
استثناها براى بعضى انسان‌ها اصلًا ميزانى نصب نمى‌شود كه اينها خود دو گروه هستند.
مؤمنان صادق و شيعيان خالصى هستند كه حبّ خالصانه رسول خدا صلى الله عليه و آله و اهل بيت آن بزرگوار در وجودشان كيميا شده و همه وجود آنان را طلاى ناب ساخته است. اين گروه بدون آن كه نامه عملشان باز شود و براى آنان ميزانى نصب گردد، وارد درجه عالى بهشت مى‌شوند. در روايتى رسول خدا صلى الله عليه و آله اين گروه را «اهل بلا»