طرح مذكور، تغيير اساسى در وضع موجود در كشورهاى اسلامى را تعقيب مى‌كند.
در اين تغيير منطقه‌اى، همزمان چند راه كار و محور مد نظر قرار دارد. از منظر طراحان، حكومت‌هايى مثل ايران، ياغى، سركش، منبع ايدئولوژيك و الهام بخش براى ساير كشورهاى اسلامى منطقه خاورميانه هستند. آنان معتقدند كه در نظام‌هاى سياسى الهام بخش همانند ايران بايد تغيير رژيم از طريق فرو پاشى داخلى صورت گيرد. آنان معتقدند كه ايران نبايد «شهيد» شود، زيرا در اين صورت زايش و رويش پيدا مى‌كند. جريان عاشورا گواه صادقى بر اين مدعاست. از ديد استراتژيست‌هاى امريكا و اسرائيل در طرح خاورميانه بزرگ، ايران يك قدرت برخوردار از نقش نرم‌افزارى است كه همانند شوروى سابق بايد از درون از هم فرو بپاشد و شكست بخورد، چرا كه در صورت حمله سخت‌افزارى از بيرون به آن، امكان شهادت اين الگو وجود دارد، اما شكست آن غير ممكن است. براساس اين رويكرد يكى از تهديدات سياسى عليه جمهورى‌اسلامى ايران طرح خاورميانه بزرگ و اقدام عملى در راستاى تحقق آن است.
دسته ديگر از كشورهاى خاورميانه از منظر طراحان خاورميانه بزرگ، بيمار و ناقص هستند. آنها بايد با تغيير روش زندگى و پذيرش مدل دمكراسى غربى در مدار تغيير قرار گيرند. تغيير متون آموزشى، كنار گذاشتن آياتى كه نقش غير مسلمانان را در شئون زندگى اجتماعى و فردى مسلمانان نفى مى‌كند، از متون آموزشى اهداف اين طرح است. اين اقدامات، الگو پذيرى از مدل ليبرال دمكراسى را آسان مى‌سازد.
روند ايجاد N. G. O ها يا سازمان هاى غير دولتى و نيز ايجاد مناطق آزاد تجارى جزء مواردى است كه امريكا با تكيه بر آن مى‌تواند مدل انديشه و زندگى شهروندان كشورهاى اسلامى را غربى كرده و رفتار آنها را مطابق ميل خود تغيير دهد. «١» ٣. جهانى سازى سياست‌ پس از پيروزى انقلاب، اصول و اهداف سياست خارجى جمهورى اسلامى ايران بر