قبل از وقوع انقلاب در ايران به دليل وابستگى نظام سياسى حاكم بر كشور، صنعت كشور نيز به طور كامل وابسته به قدرت‌هاى خارجى بود. ويژگى‌هاى صنعت وابسته آن روز ايران، در موارد زير خلاصه مى‌شود:
١. وابستگى شديد به خارج از نظر كالاهاى واسطه‌اى (مواد اوليه و قطعات) و كالاهاى سرمايه‌اى (غالباً ماشين آلات) مورد نياز بخش صنعت.
٢. عدم تعادل توليدات صنعتى، به نحوى كه بر اساس آمار بانك مركزى در سال ١٣٥٦، ٦٠ درصد كل توليدات صنعتى مصرفى، ٣٦ درصد واسطه‌اى و تنها ٤ درصد سرمايه‌اى بود.
٣. مونتاژى بودن اكثر واحدهاى صنعتى كشور، به نحوى كه تلاش مى‌شد، در توليدات صنعتى سهم منابع خارجى به حداكثر و سهم منابع داخلى به حداقل برسد و همين امر موجب مونتاژى شدن كامل بيشتر محصولات صنعتى شده بود.
٤. عدم ارتباط كافى بخش صنعت با ديگر بخش‌هاى اقتصادى مانند كشاورزى، معدن و ساختمان.
٥. وابستگى شديد به خارج از نظر فناورى و خدمات صنعتى مانند طراحى پروژه، طراحى محصول، نصب و راه اندازى ماشين آلات.
پس از پيروزى انقلاب، صنايع داخلى توليد كننده كالاهاى ضرورى مورد نياز داخل و نيز كالاهاى صادراتى جهت كسب درآمد و تأمين ارز، مورد توجه جدى دست اندركاران بخش صنعت قرار گرفت. نظام جمهورى اسلامى، توانست در زمينه كاهش وابستگى شديد به مواد اوليه، كالاهاى سرمايه‌اى خارجى، تخصص‌هاى فنى و دانش فنى خارجى كه تهديدى جدى براى توسعه‌صنعتى كشور به‌شمار مى‌رفت، اقدامات اساسى و چشمگيرى انجام‌دهد و چرخ صنعت كشور را با اتكا به دانش فنى متخصصان بومى و منابع داخلى به حركت در آورد.
به رغم مشكلات فراوان پيش روى نظام‌مانند جنگ تحميلى ٨ ساله، با نگاهى به آمار و ميزان توليدات صنعتى در مقايسه با آخرين سالهاى رژيم گذشته، پيشرفت صنعت ايران، به روشنى ثابت مى‌شود.
به عنوان نمونه، در سال ١٣٥٦ توليد شير پاستوريزه ٢/ ١٦٤ هزار تن، روغن نباتى‌