عليه ايران جلوه‌گر شد و سياست مذاكره و برقرارى رابطه با آن از سوى دولت بوش با شكست مواجه گشت. مهم‌ترين جلوه‌هاى رفتار خصمانه عبارت بودند از:
١. حمله ناو امريكايى «لاسال» به دو قايق ايرانى در خليج فارس در خردادماه ١٣٧٠ ه. ش (اواخر مه ١٩٩١ م).
٢. جلوگيرى ازنفوذ ايران در آسياى ميانه بعد ازفروپاشى شوروى و بازداشتن كشورهاى منطقه خليج فارس از همكارى با ايران جهت ورود در ترتيبات امنيتى منطقه.
٣. بازداشتن آلمان از تكميل نيروگاه اتمى بوشهر در تيرماه ١٣٧٠ ه. ش و تطميع هند براى وارد نشدن در اين عرصه در آبان ماه همان سال.
٤. اعزام زير دريايى تهاجمى «يو. اس. اى توپيكو» به خليج فارس.
٥. حمايت از ادعاى مالكيت امارات متحده عربى بر جزاير سه گانه ايرانى تنب بزرگ، كوچك و ابوموسى.
٦. وارد ساختن اتهامات خلاف واقع دستيابى ايران به سلاح هسته‌اى، نقض حقوق بشر و حمايت از تروريسم در ادبيات روابط سياسى دو كشور.
در مجموع ناكامى در برقرارى رابطه با ايران در پايان رياست جمهورى بوش، يكى از مشكلات لاينحل و مشكل‌آفرين براى دولت او محسوب مى‌شد؛ چنان‌كه او دريكى از نطق‌هاى انتخاباتى خود در سال ١٣٧١ ه. ش در يكى از پايگاه‌هاى نيروى دريايى امريكا اعلام كرد:
ايرن از بمب هسته‌اى براى امريكا خطرناك‌تر است ... امروز ايران مشكل اساسى براى امريكا به شمار مى‌رود و اگر امريكا با كشور ايران رابطه برقرار مى‌كرد، اين همه مشكلاتى كه تا امروز به بار آمده، وجود نداشت. «١» ٢. سياست مهار دو جانبه‌ پس از گذشت ١٣ سال از ناكامى دمكراتها براى احراز مقام رياست‌جمهورى امريكا، در آبان ماه ١٣٧١ (نوامبر ١٩٩٢ م) بيل كلينتون از حزب دمكرات به عنوان رئيس‌