ما مجبور نيستيم در بقيه عمرمان با ايران دشمن باشيم، ما در گذشته با آنها رابطه خوبى داشتيم. «١» به دنبال اعلام موضع صريح بوش، تحولات زير درارتباط با گشايش باب مذاكره ميان ايران و امريكا پديدار شد كه اصل رابطه ميان ايران و آمريكا را تحت الشعاع قرار داد:
١. ارسال نامه‌اى از سوى ١٨٦ تن اعضاى مجلس نمايندگان امريكا در نيمه دوم شهريور ماه ١٣٦٨ به جيمز بيكر وزير خارجه وقت اين كشور براى كمك به سازمان مجاهدين خلق (منافقين) جهت براندازى نظام جمهورى اسلامى.
٢. صدور نامه‌اى تحت عنوان «پاسخى» به پرچمداران تروريسم دولتى در ١٩ شهريور ماه ١٣٦٨ از سوى نمايندگان مجلس شوراى اسلامى در عكس العمل به اقدام مجلس نمايندگان امريكا.
٣. تمديد دوره تدابير اضطرارى ده ساله از سوى بوش تحت فشار داخلى كه جيمى كارتر اعمال كرده بود.
٤. ابراز تمايل مجدد بوش براى برقرارى رابطه با ايران با وجود تمديد تدابير اضطرارى عليه ايران؛ تا حدى كه او دو هفته بعد از تمديد تحريم‌ها اعلام كرد:
ايران و امريكا در گذشته رابطه خوبى داشته‌اند و لازم نيست براى هميشه روابط خصمانه‌اى داشته باشند. ايران از نظر سوق الجيشى اهميت دارد و بايد به جامعه باز گردد. «٢» ٥. رسوايى و جنجال تبليغاتى ناشى از لو رفتن «شوخى تلفنى با رئيس جمهور امريكا» كه فرد ناشناسى با دست انداختن مسؤولان كاخ سفيد، خود را به جاى رئيس جمهور ايران معرفى كرده بود. آقاى هاشمى رفسنجانى رئيس قوه مجريه وقت ايران در هجدهم اسفندماه ١٣٦٨ ه. ش (٩ مارس ١٩٨٩ م) در نماز جمعه تهران، از آن به يك رسوايى شبيه ماجراى مك فارلين ياد كرد.
٦. درج مقاله «مذاكره مستقيم باامريكا» به قلم معاون پارلمانى وقت رئيس جمهور ايران (مهاجرانى) در ٦ ارديبهشت ماه ١٣٦٩ ه. ش (٢٦ آوريل ١٩٩٠ م) در روزنامه‌