بزرگ نمايى و حاشيه‌پردازى و وقايع و تجمعات دانشجويى كه به شكل اغراق‌آميز فضاى تيره و كدرى از فعاليت‌هاى سياسى دانشجويان ترسيم مى‌كرد و در پيش از وقوع و در حين بحران‌ها و اغتشاشات به وقوع پيوسته، صحنه سياسى كشور را تحت الشعاع قرار مى‌داد، از جمله كار ويژه‌هاى منفى مطبوعات زنجيره‌اى و بحران سازى مطبوعاتى جريان تجديد نظر طلب است.
نسبت دادن قتل‌هاى مشكوك زنجيره‌اى به مسئولان نظام و انعكاس تحليلها و گمانه‌زنى‌هاى خلاف واقع براى سياه نمايى چهره نظام اسلامى از ديگر كاركردهاى دور از انتظار مطبوعاتى بودند كه داعيه «دانستن حق مردم است» و نداى شفاف سازى مواضع را سر مى‌دادند.
براى پى بردن به عملكرد تحريك‌آميز مطبوعات زنجيره‌اى در وقوع و استمرار آشوب‌ها و اغتشاشات پس از دوم خرداد ١٣٧٦ تاكنون در اين قسمت از بحث، به برخى از تيترهاى چند روزنامه زنجيره‌اى در برخى از آشوبها اشاره مى‌كنيم، تيترهاى محرك و احساسى كه آستانه حساسيت خوانندگان در وقايع ١٨ تير ١٣٧٨ در جريان آشوب كوى دانشگاه به روشنى در اين ارتباط مثال زدنى است.
در روز اين واقعه روزنامه خرداد به مدير مسئولى عبداللَّه نورى با تيترى درشت در صفحه اول خود اين عبارت را گنجاند:
«كوى دانشگاه تهران به خون كشيده شد!» در همان روز روزنامه نشاط نيز به طرز ماهرانه‌اى اقدام به درج عبارت زير به منظور در مقابل هم قرار دادن دانشجويان و نظام در صفحه اول خود كرد:
«جنبش دانشجويى به كانون تحولات سياسى ايران تبديل شد.» روزنامه مناطق آزاد نيز سه روز پس از واقعه كوى دانشگاه، و به منظور تضعيف دستگاه امنيت بخش جامعه، با تيتر درشت خود نوشت كه:
«فجايع كوى دانشگاه نتيجه دخالت نيروى انتظامى در سياست است.» برخى مطبوعات زنجيره‌اى، وقوع تحركات اغتشاشى و نا آرامى‌هاى آن زمان را فرصت مناسبى براى بيان خواسته‌هاى سياسى خود دانسته، اقدام به التهاب آفرينى نمودند.
به عنوان نمونه روزنامه توسعه در ٢٥ خردادماه ١٣٨٢ با بهره بردارى از آشوب‌هاى آن زمان در يادداشتى با عنوان «بازگشت به مطالبات دمكراتيك» نوشت: