١. قدرت در دست يك نفر (يا چند نفر محدود) متمركز است.
٢. اراده و اختيارات حاكم نامحدود و همه دستورات وى لازم الاجرا است.
٣. حاكم، مافوق قانون است و براى وضع قوانين نيازى به كسب تكليف از شخص يا نهاد خاصى ندارد. «١» ٤. هيچ گونه دستگاه نظارتى براى نظارت بر عملكرد حاكم و فرمانروا وجود ندارد. «٢» ٥. حاكم در برابر مردم ملزم به پاسخگويى نيست.
٦. از آنجا كه حاكم خود را مافوق قانون مى‌داند، با مردم در مقابل قانون برابر نيست.
٧. تمركز و نامحدود بودن قدرت از يك سو و استبداد در دستگاه حاكميت از ديگر سو، بيانگر آن است كه نظامهاى مطلق گرا ويژگى‌هاى بارز ديكتاتورى دارند.
٨. در اين نوع نظامها حكومت به عنوان عطيه‌اى الهى تلقى مى‌شود كه به حاكم اعطا شده است به همين دليل شمارى از انديشمندان مقاومت و مخالفت با حكم را نيز نامشروع مى‌دانند. «٣» ٩. از آنجا كه در اين نوع نظامها، حكومت موروثى است، ممكن است حاكمى نا كارآمد، بى صلاحيت، گران جان، تنبل و ستمگر، جانشين حاكمى خردمند، عدالت پيشه، نجيب و نيرومند شود. «٤» غير عقلايى بودن اصل جانشين موروثى.
١٠. حريص بودن حاكمان مطلق گرا براى به دست آوردن اقتدار و تصرف سرزمين‌هاى بيشتر و نيز فدا شدن منافع توده‌هاى محروم در راه تأمين هوس‌هاى شخصى و توسعه طلبانه حاكمان. «٥» حكومت‌هاى پادشاهى از مصاديق بارز نظامهاى مطلق گرا به حساب مى‌آيند.