بوده، در مقايسه با ساير بخشها از رشد فراوانى برخوردار شده است. سهم كشاورزى در توليد ناخالص ملى ايران از ٤/ ٨ درصد در سال ١٣٥٦ به ٥/ ١٩ درصد در سال ١٣٧٦ ه. ش رسيد. محصولات كشاورزى نيز از ٧/ ١٨ ميليون تن در سال ١٣٥٦ به ٣/ ٤٥ ميليون تن در سال ١٣٧٥ رسيد. «١» امروزه بيش از هشتاد درصد مواد غذايى در داخل كشور توليد مى‌شود و محصولات زراعى به رغم كاهش سرمايه گذارى در بخش كشاورزى به بيش از ٣ برابر سالهاى نخست انقلاب رسيده است و پس از گذشت حدود ٤٥ سال كشور ايران با وجود رشد جمعيت توانست در سال ١٣٨٣ ه. ش در زمينه توليد گندم به خود كفايى برسد و از واردات اين محصول استراتژيك بى نياز شود. اين موفقيت حاصل تلاش كشاورزان، آموزش آنان، بالا رفتن كيفيت بذر و پژوهش در زمينه صنعت كشاورزى و بهبود سيستم آبيارى و افزايش ماشين آلات و در يك عبارت، توجه نظام به استقلال در بخش كشاورزى مى‌باشد.
د- خدمات‌ در اين قسمت، به برخى از موفقيت‌هاى حاصل دربخش خدمات، پس از سال ١٣٥٧ اشاره مى‌شود:
١. بهداشت و درمان‌ در سال ١٣٥٧ تعداد موسسات درمانى كشور، ٥٦٥ واحد و تعداد تخت‌هاى بيمارستانى نيز ٦١٨/ ٥٥ تخت بود اين آمار در سال ١٣٧٩ به ترتيب به ٧١٣ واحد درمانى و ٧١٦/ ١٠٥ تخت بيمارستانى افزايش يافت.
مراكز بهداشتى نيز از ٢٣٠٠ واحد در سال ١٣٥٧ به ٦٢١٨ واحد در سال ١٣٧٧ رسيد كه حدود سه برابر افزايش را نشان مى‌دهد.
بعد از انقلاب تلاش گسترده‌اى براى توسعه بهداشت و درمان صورت گرفت كه همين امر علاوه بر تأمين بهداشت و سلامت آحاد جامعه مرگ و مير را كاهش داد. به عنوان مثال شمار مرگ و مير كودكان را از ١٢٠ نفر در هر هزار تولد زنده در سال ١٣٥٧، به ٣٣ كودك‌