اسلاميت از آن جهت به عنوان نقطه قوت سياسى به حساب مى‌آيد كه اكثريت مردم ايران مسلمان و خواست قلبى آنها حاكميت دينى منطبق با آموزه‌ها و تفكرات مكتبى آنها در همه زمينه‌هاى قانون گذارى، اجرا و قضاوت است.
نظامى كه بر اساس اصول و عقايد مردم و خواست آنان تشكيل شود، از پشتوانه همان مردم نيز برخوردار است و برخوردارى هر نظامى از جايگاه و پايگاه مردمى بزرگترين نقطه قوت سياسى به شمار مى‌رود. جمهورى اسلامى اين امتياز و نقطه قوت را دارد، بويژه اينكه در رأس حكومت، كسى قرار دارد كه بر اساس تعاليم دينى و باورهاى مذهبى مردم، نيابت امامت را بر عهده دارد، يعنى ولى فقيه.
وجه مميزه ولى فقيه از بالاترين مقام‌هاى حكومتى در ساير كشورها نگاهبانى وى از حريم دين و اسلاميت نظام است.
بر اساس اين رويكرد، قانون اساسى در مقدمه خود، زمينه تحقق رهبرى فقيه جامع‌الشرائطى را فراهم مى‌كند كه از طرف مردم به عنوان رهبر شناخته مى‌شود. «١» تا ضامن عدم انحراف سازمانهاى مختلف از وظايف اصيل اسلامى خود باشند.
بر طبق اصل پنجم قانون اساسى، «در زمان غيبت حضرت ولى عصر عجل اللَّه تعالى فرجه الشريف، در جمهورى اسلامى ايران ولايت امر و امامت امت بر عهده فقيه عادل و با تقوا، آگاه بر زمان، شجاع و مدير و مدبر است.
٢. جمهوريت‌ با استقرار نظام جمهورى اسلامى در پهنه كشور ايران نوع حكومت از پادشاهى به جمهورى تغيير يافت و با تدوين قانون اساسى جمهورى اسلامى، به صورت قانون‌مند نقش آفرينى مردم در عرصه سياست و قدرت نهادينه گرديد.
مهم‌ترين جنبه‌هاى تحقق جمهوريت در نظام جمهورى اسلامى كه بيانگر ايفاى نقش اساسى مردم به عنوان نقطه قوت سياسى است، عبارتند از: