گرچه عمليات تروريستى از آغاز انقلاب به صورت خود جوش از سوى گروهها و جريانات مخالف نظام جمهورى اسلامى آغاز شد، اما در گذرزمان سران كاخ سفيد براى وارد كردن ضربات كارى بر پيكر انقلاب و نظام اسلامى ايران، با خط دهى، هدايت، پشتيبانى و حمايت مالى از گروههاى تروريستى دامنه ترورها را توسعه دادند.
با بررسى و مطالعه ديدگاههاى سران كاخ سفيد درباره پديده تروريسم، به اين نتيجه مى‌رسيم كه خوى هژمونى‌طلبى و مداخله گرايى آمريكا موجب گرديد تا آنها خود را يك سر و گردن بلندتر از ساير كشورها و بلكه قيّم مردمان ديگر ملتها به حساب آورند.
در اين نگرش نه تنها م مباحث سياسى سطح(٢) ١٣٦ ١. سياست مذاكره پس از جنگ ص : ١٣٥ وضع‌گيرى‌ها و اعمال مخالفين آنها عمل تروريستى به حساب مى‌آيد، بلكه اعمال تروريستى گروههاى وابسته به آنها مشروعيت مى‌يابد. فلورا لوئيز نويسنده آمريكايى در اين باره مى‌نويسد:
برداشت حكومت ما از مفهوم تروريسم اين است كه اگر كسى در برابر ادعاهاى ما قد بلند كند، تروريست بالفطره است و چنين آدمى وقتى موردحمله ما قرار مى‌گيرد، بايد به حقانيت اين حمله، بسان يك كيفر آسمانى اذعان كند! حمله ما به چنين فردى، شامل قوانين حقوقى مربوط به جنگ نمى‌شود، زيرا اين كار ما جنگ نيست، بلكه يك جهاد مقدس طبيعى است، بنابراين در برداشت ما، تروريست كسى است كه در مقابل حمله ما از خود دفاع كند. «١» رفتارشناسى امريكا در دوران دفاع مقدس‌ با تهاجم همه جانبه ارتش بعث عراق به خاك جمهورى اسلامى ايران در ٣١ شهريور ماه ١٣٥٩ ه. ش (٢٢ سپتامبر ١٩٨٠)، نظام نوپاى ايران ناخواسته، درگير طولانى‌ترين و نابرابرترين نبرد قرن بيستم شد.
آنچه در شناخت رفتار واشنگتن در قبال تهران، در رخداد جنگ تحميلى در خور توجه ويژه و حائز اهميت اساسى است، يافتن پاسخ اين پرسش است كه آيا رژيم عراق،