فرصت از بازيگر رقيب، در عمل فرصت ويژه‌اى را در اختيار دست اندركاران دستگاه ديپلماسى قرار داد تا از آن طريق فرهنگ، اعتقادات، نگرش‌ها و رويكردهاى مثبت انسان دوستانه مردم ايران در فضاى امنيتى پيش آورده از سوى آمريكايى‌ها، به ساير ملت‌ها عرضه شود.
با نامگذارى سال ٢٠٠١ ميلادى به نام سال «گفتگوى تمدن‌ها» در مجمع عمومى سازمان ملل، فرصت سياسى پيش آمده از اين حيث براى سياست گذاران خارجى جمهورى اسلامى، تثبيت شد. «١» اين فرصت به همراه جهت‌گيرى تنش زدايى در سياست خارجى، تبليغات دامنه دار رسانه‌هاى گروهى و مقامات سياسى دنياى غرب عليه جمهورى اسلامى را خنثى كرد.
بر آيند آن پروژه و اين جهت‌گيرى، ارايه تصويرى صلح طلبانه و فرهنگ دوستانه از ملت ايران در نزد افكار عمومى منطقه و جهان بود. همين امر، خود فرصت جديدى جهت بهره بردارى از فضاى پيش آمده در اختيار دست اندركاران دستگاه سياست خارجى و تبليغات بين‌المللى جمهورى اسلامى قرار داد تا اقدامات واشنگتن را براى منزوى‌سازى ايران، در عمل به شكست بكشانند.
٢. شكست سياست‌هاى آمريكا در عراق و افغانستان‌ هم چنان كه پيش از اين گذشت، پس از فروپاشى شوروى سابق و از بين رفتن بهانه مبارزه با كمونيسم با خلق عمليات از پيش طراحى شده و شرايط خود پيش آورده در واقعه ١١ سپتامبر ٢٠٠١ م (٢٠ شهريور ١٣٨٠)، بهانه مبارزه با تروريست‌ها فرصتى را در اختيار بوش كوچك و تيم نظامى كابينه او قرار داد تا از آن طريق برخى دولت‌هاى وابسته به خود و جنبش‌هاى مادون مدنيت خود ساخته كه تاريخ مصرف آنها براى بهره‌بردارى سياسى از سوى واشنگتن به سر آمده بود، مورد تهديد و تهاجم نظاميان آمريكا قرار گيرد.