تشويق دانشجويان به اعتصاب غذا، تعطيلى كلاسهاى درس، عدم شركت در امتحانات، صدور نامه‌هاى سرگشاده و بيانيه‌هاى جناحى پى در پى و برگزارى ميتينگهاى حزبى از جمله شيوه‌هاى تحريك‌آميز جريان افراطى سياسى براى درگير ساختن قشر دانشجو با نظام بود. بر آيند چنين اقداماتى شكل‌گيرى كانونهاى آشوب و اغتشاش در محيطهاى دانشجويى و سرايت آن به بيرون از دانشگاه و بهره بردارى استحاله شده‌هاى نفوذى در درون برخى از اركان نظام جمهورى اسلامى بوده است. نكته‌اى كه توجه به آن ضرورت دارد، نشر اكاذيب پس از شكل‌گيرى هسته‌هاى اوليه آشوب براى تحريك احساسات دانشجويان و مردم از طريق بيانيه‌ها و مصاحبه‌هاى پى در پى و بهره‌گيرى از شيوه‌هاى عمليات روانى است. به عنوان نمونه در حالى كه در بيانيه شماره ٢ دبيرخانه شوراى امنيت ملى كشور، در حادثه كوى دانشگاه تأكيد شد كه هيچ دانشجويى كشته نشده است، درنامه سرگشاده شوراى غير قانونى متحصنين به فرمانده نيروى انتظامى وقت به شماره ن/ ١٧ در تاريخ ٢٥/ ٤/ ٧٨ چنين آمده بود: «دانشجويان را از طبقات بالا به پايين انداختند و نهايتاً نيز به شهادت فرزندان عزيز ملت انجاميد!» «١» روزنامه تجديد نظر طلب ياس نو در تاريخ ٢٦/ ٣/ ٨٢ در جريان آشوب‌هاى رخ داده در ياداشتى با عنوان اعتراضات دانشجويى و چندپرسش نوشت: «اين اقدامات تحركاتى خود جوش و دانشجويى است كه نشأت گرفته از انباشت مطالبات به تعويق افتاده دانشجويان است.» رهبر فرزانه انقلاب نيز با هوشيارى از بهره بردارى سياسى و استفاده ابزارى دشمنان نظام اسلامى از نسل دانشجو، در اين رابطه فرمودند:
يك از كارهاى دشمن، ايجاد نا أمنى در دانشگاه هاست؛ يعنى كارى كنند كه درس خواندن، كلاس رفتن و درس گفتن يكى امر ناممكن و دشوار بشود، يا ناامنى‌هاى شهرى به وجود آورند، مثل همان وضعيتى كه در ٢١ و ٢٢ تيرماه ٧٨ در تهران پيش آوردند. «٢»