اعضاى نهضت آزادى دولت موقت، از نخست وزير گرفته تا وزيران آن، با وجود اصرار و تأكيد فراوان حضرت امام بر قطع رابطه با آمريكا، به صورت مخفيانه با مأموران سازمان سيا، كه در پوشش ديپلمات در سفارت آمريكا خدمت مى‌كردند، به برقرارى تماس و انجام مذاكره اقدام مى‌نمودند.
در يكى از اسناد به دست آمده در سفارت آمريكا در نوشته يكى از مأموران سيا چنين آمده بود:
سپس به خروج احتمالى [امير] انتظام عضو [نهضت آزادى و جاسوس سازمان سيا در دولت موقت‌] به استكهلم اشاره كردم و از رابطهاى ما در آنجا جويا شدم. او پيشهاد كرد كه سخنگوى دولت «طباطبايى» جاى او را خواهد گرفت و قبول كرد «دكتر يزدى» هم مى‌تواند يك رابط مفيد باشد. «١» با وجود علاقه متقابل دولت موقت و آمريكائيها به يكديگر و ايجاد انگيزه و اميدوارى در سران كاخ سفيد از جانب ليبرالهاى نهضت آزادى، آمريكائيها قاطعيت و سازش‌ناپذيرى رهبر انقلاب اسلامى را مانع حفظ و ادامه روابط غارتگرانه قبلى خود با ايران مى‌ديدند.
در سند شماره ١٨ از كتاب شماره ١٥ به اين مطلب بر مى‌خوريم:
در حاليكه دولت موقت ايران اهميت مناسبات حسنه را با ما به رسميت شناخته است، آية اللَّه خمينى و اطرافيان او چنين اهميتى را به رسميت نمى‌شناسد. نظريات خمينى تقريباً تماماً تحت تسلط رد هر چيز خارجى و بويژه آمريكايى قرار گرفته است.
سنگ اندازى بر سر راه ارگانها و نهادهاى تولد يافته از انقلاب نظير دادگاههاى انقلاب، طرح جمهورى دمكراتيك اسلامى به جاى جمهورى اسلامى، مذاكره با آمريكائيها براى فروش هواپيماهاى ١٤ «٢»، مخالفت با گنجاندن اصل بنيادى ولايت فقيه در قانون اساسى جديد، مخالفت با مجلس خبرگان قانون اساسى و طرح مجلس مؤسسان به جاى آن و نيز واگذارى مسئوليت‌هاى اجرايى به همفكران سياسى خود و ناديده گرفتن اصل‌