٤. فروپاشى طالبان‌ ظهور يك سازمان اسلامى افراطى به نام طالبان در افغانستان در طى دهه هفتاد شمسى (نود ميلادى) و ارائه عملكردى خشن و غيرمنعطف از خود از منظر سياسى فرصت استثنايى را در اختيار دولتمردان و دستگاه‌هاى تبليغاتى غرب به خصوص آمريكاييان طرفدار نظريه رويارويى تمدن‌ها قرار داد تا با استناد به رفتارهاى غير عقلايى اين گروه مادون مدنيّت، تبليغات دامنه دار و گسترده‌اى را عليه دين اسلام و پيروان آن سازماندهى و اجرا كنند. به قدرت رسيدن طالبان در افغانستان و ضديت افراطى آنها با آموزه‌هاى شيعى در عمل به يك تهديد جدى عليه امنيت و منافع ملى و تفكرات سياسى ايران تبديل شد. تهديدات طالبان عليه جمهورى اسلامى در برخى از عملكردهاى آنان جلوه‌گر شد؛ از جمله آنها مى‌توان به‌شهادت ديپلمات‌هاى جمهورى اسلامى در مزار شريف در تاريخ ١٧/ ٥/ ١٣٧٧ ش. «١» و ارسال گسترده مواد مخدر به ايران با هدف معتاد كردن جوانان شيعه اشاره كرد. «٢» در هر حال فروپاشى چنين سازمان مخوف و خطرناكى در همسايگى ايران كه از حيث سياسى ايدئولوژى تهديد سياسى- فكرى و نظامى محسوب مى‌گشت، فرصت ويژه‌اى را در اختيار مردم و مسئولان نظام جمهورى اسلامى قرار داد تافرصت همگرايى و نزديكى سياسى دو ملت به يكديگر را فراهم آورد.
٥. نقش آفرينى روز افزون مردم در تحولات خاورميانه‌ در طى سالهاى اخير، تحولات خاورميانه به سمت نقش آفرينى بيشتر مردم و تأثير گذارى آنان در سياست و سرنوشت جامعه خود پيش رفته است.
اين امر در راستاى منافع و فرصت‌هاى پيش آمده براى جمهورى اسلامى ارزيابى مى‌گردد. بررسى موردى بر روى هر يك از بازيگران سياسى منطقه خاورميانه حكايت‌