نظامهاى دينى كلاسيك‌ از ديگر نظامهاى كهن تاريخ بشر كه پيوند با اديان دارد، نظام دينى كلاسيك است در بررسى اين نوع نظام نيز به تعريف، مشروعيت و ويژگى‌هاى آن پرداخته مى‌شود.
تعريف: در بيشتر فرهنگ‌هاى سياسى در تعريف اين نظام آمده است كه به هر نظام سياسى كه زمامداران اصلى آن را پيشوايان دينى تشكيل دهند يا حاكمان آن خود را مجريان اوامر الهى بدانند، نظام سياسى «دينى كلاسيك» يا «تئو كراسى») Teocracy (مى‌گويند.
اين نظام به حاكميت دين سالارى و حكومت دينى نيز ياد مى‌شود و تنها قانون قابل اجرا، قانونى است كه ظاهراً توسط پيامبران الهى به مردم ابلاغ شده باشد. «١» مشروعيت: از آنجا كه در نظام سياسى تئوكراسى، اعتقاد و باور بر اين است كه حاكميت به وسيله خداوند خلق شده كسى براى حكومت كردن مشروعيت دارد كه نماينده او در زمين باشد.
بنابراين بر اساس اين ديدگاه، منشأ مشروعيت حاكمان و فرمانروايان در نظام دينى كلاسيك، خداوند است كه حكومت از سوى او به فرد، گروه يا طبقه‌اى ويژه سپرده شده است. مشروعيت حكومت دين سالار به دو صورت زير به خداوند استناد داده مى‌شود:
نخست: فرمانروايانى كه خود را خداى روى زمين و يا نماينده مستقيم و يا جلوه خداوند بر روى زمين معرفى مى‌كردند تا از اين طريق اعتبارى براى حكومت خود كسب كنند.
فراعنه مصر، امپرراتوران روم و ژاپن چنين حكومتى داشتند. «٢» اين انديشه هم در جوامع و قبايل بدوى و هم در جوامع قديم دنياى متمدن شيوع فراوان داشت. «٣» انديشه و تفكر خدا پندارى فرمانروايان در آيات متعددى از قرآن كريم مردود شمرده شده است.