٤. امريكا و تعليق گفتگوهاى انتقادآميز اروپا با ايران‌ پس از آنكه رأى سياسى دادگاه ميكونوس مبنى بر عضويت رهبر، رئيس جمهور، وزير امور خارجه و وزير اطلاعات ايران در كميته ويژه‌اى كه براى قتل مخالفان نظام جمهورى اسلامى تصميم‌گيرى مى‌كند، صادر شد، دستگاه ديپلماسى ايالات متحده، كوشش‌هاى جديدى را براى ترغيب كشورهاى اروپايى آغاز كرد تا ايران را بيشتر تحت فشار قرار دهند.
در اين راستا، مادلين آلبرايت وزير امور خارجه كلينتون در نيمه ارديبهشت ماه ١٣٧٦ ه. ش (مه ١٩٩٧ م) با ارسال پيامى كتبى به شركت كنندگان اجلاس اتحاديه اروپايى در لوگزامبورك- كه براى تصميم‌گيرى درباره آينده روابط اين اتحاديه با جمهورى اسلامى تشكيل شده بود- خواستار پيوستن آنها به امريكا در مقابله با ايران گرديد.
در آن زمان كه ايران برنامه‌هاى توسعه و سازندگى پنج ساله خود را دنبال مى‌كرد، كشورهاى اروپايى با درك موقعيت ايران، در حالى كه در صدد كسب منافع بيشتر در رابطه اقتصادى خود با ايران بودند، رابطه سياسى و ديپلماتيك نيز با ايران داشتند، اما خواستار تغيير رفتار ايران از طريق «گفتگوهاى انتقادآميز» بر آمده بودند. بر خلاف كشورهاى ار مباحث سياسى سطح(٢) ١٥٤ ٤. تهاجم تبليغاتى در جنگ روانى ص : ١٥٣ وپايى، ايالات متحده ضمن مخالفت با انجام اين گفتگوها خواهان عدم رابطه ديپلماتيك و همكارى اين كشورها با ايران بود.
با فشار و جهت دهى واشنگتن، در اجلاس لوگزامبورك سياست گفتگوهاى انتقادآميز كشورهاى اروپايى با ايران به حالت تعليق در آمد؛ در مقابل جمهورى اسلامى ايران نيز با رعايت اصل «عزت» در سياست خارجى در قبال اين بحران، نهايت بهره‌بردارى را از وضعيت پيش آمده به عمل آورد كه سرانجام كشورهاى اروپايى با درك زيان‌ها و خسارات وارده بر منافع خود از اين حيث، در برقرارى روابط مجدد پيشگام گرديدند.
رفتارشناسى امريكا از دوم خرداد ١٣٦٧ تا ٢٠ شهريور ١٣٨٠ (١١ سپتامبر ٢٠٠١ م)
از مهم‌ترين اهداف سياست مهار دو جانبه عليه نظام جمهورى اسلامى، اعمال فشارهاى‌