اگر كردها، آذربايجانيها، اعراب و ساير گروههاى قومى تلاشهاى خود را هماهنگ كنند (اغتشاش هم زمان) و در جهت مشترك سرنگونى دولت كنونى با يكديگر همكارى و از يكديگر حمايت كنند، به عقيده ما آنها امكان موفقيت دارند. «١» حمايت كشورهاى غربى به ويژه ايالات متحده آمريكا از تجزيه طلبان در وقايع و رخدادهاى سالهاى نخست پيروزى انقلاب از نيت واقعى آنها براى به شكست كشانيدن انقلاب پرده بر مى‌دارد. حزب دمكرات كردستان ايران، كه براى تجزيه كردستان از ايران دست به كار شده بود، در همان نخستين ماههاى فعاليت خود در اوايل تابستان ١٣٥٨، ميليونها دلار كمك از پيمان ناتو دريافت كرد.
مايلز كاپلند، كه در جنگ جهانى با ژنرال دو نوان در دستگاه امنيتى ارتش آمريكا و همچنين در تدارك كودتاى ٢٨ مرداد ١٣٣٢ با كروميت روزولت همكارى كرده بود، در اوايل ١٣٥٨ به عنوان عضو گروهى از مشاوران بين المللى براى ديدار از مناطق عشايرى و بررسى امكان شورش آنها به ايران سفر كرد. اعضاى اين گروه داراى نام مستعار سافورد، ويزال، ماسترسون و استفان ميد بودند. «٢» پس از مدتى، خسرو و ناصر قشقايى از رؤساى سابق ايل قشقايى از آمريكا و آلمان غربى وارد ايران شده و با حمايت بنى صدر در صدد بر آمدند تا در منطقه حساس كوچ قشقايى از جنوب اصفهان تا خليج فارس، آشوب تجزيه طلبانه‌اى را به راه اندازند.
خسرو قبل از ورود به ايران طرح عمليات را با مقامات سازمان سيا در واشنگتن هماهنگ كرده و در ايران با نام مستعار «اس. دى. راتر» با اهرن يكى از مأموران سيا تماس داشت و توسط عامل خود، جهان پولاد كشكولى، ماهيانه يك ميليون دلار دريافت مى‌كرد.
سرانجام توطئه برادران قشقايى، على رغم تمهيدات مفصل مادى و فرهنگى به نتيجه نرسيد و شورش نافرجامى كه به غائله «اردوى خان» شهرت يافت، تنها توانست عده معدودى در حدود ١٧٠ نفر را به عنوان اعضاى ثابت به خود جذب كند كه شورش آنها نيز سركوب شد. «٣»