٢- ٣. ديوان عالى كشور و وظايفش‌ در قانون اساسى درباره ديوان عالى كشور آمده است:
ديوان عالى كشور به منظور نظارت بر اجراى صحيح قوانين در محاكم و ايجاد وحدت رويه قضايى و انجام مسئوليت‌هايى كه طبق قانون به آن محول مى‌شود بر اساس ضوابطى كه رئيس قوه قضائيه تعيين مى‌كند، تشكيل مى‌گردد. «١» بنابراين اصل، مهم‌ترين وظايف ديوان عالى كشور عبارت‌اند از:
١- ٢- ٣. نظارت بر اجراى صحيح قوانين در محاكم‌ ديوان عالى كشور در حقيقت دادگاه عالى‌ترى است كه بر دادگاه‌هاى ديگر نظارت دارد و هرگاه آراى محاكم را مخالف با قانون بداند يا استنباط آنان از قانون را نادرست تشخيص دهد، ضمن ابطال حكم، دستور تجديدنظر مى‌دهد. همچنين، در صورتى كه قاضى پرونده به علت سهل‌انگارى يا از روى عمد رأى نادرستى صادر كند، وى را به دادگاه انتظامى قضات، معرفى مى‌كند.
به طور كلى، احكام دادگاها بايد مستند به قانون باشد. قانون‌گذار براى تضمين اين امر، ديوان عالى كشور را به عنوان مرجع نظارت بر اجراى درست قوانين در دادگاههاى دادگسترى قرار داده است. ديوان در مرحله فرجامى پس از ملاحظه پرونده‌ها، در صورت قانونى بودن حكم آن را «ابرام» مى‌كند و در صورت مغاير بودن با قانون آن را نقض مى‌نمايد. «٢» ٢- ٢- ٣. ايجاد وحدت رويه قضايى‌ قضات مختلف ممكن است داراى استنباطها و برداشتهاى متفاوتى از قانون باشند. به همين دليل، احتمال دارد در موضوعات مشابه، احكام و آراى متفاوتى از ديوان عالى كشور و دادگاهها داده شود كه عملًا موجب نقض اصل تساوى در برابر قانون گردد. از اين رو، به منظور آن‌كه بين شعب مختلف ديوان عالى كشور تنوع آرا در موضوعات واحد صادر نشود، اين گونه موضوعات در هيأت عمومى ديوان عالى كشور، مطرح مى‌گردد و پس از بحث و بررسى و اظهارنظر، رأى اكثريت رؤساى شعب و مستشاران ديوان عالى، براى شعب ديوان و دادگاهها در موارد مشابه‌