در همه دانشگاههاى سراسر كشور به وجود آيد.» «١» در ٢١ فروردين همان سال، اولين حركت دانشجويان براى ايجاد مقدمات يك دگرگونى فرهنگى از دانشگاه تبريز آغاز شد و كم كم تا آخر فروردين، موج حركت دانشجويان مؤمن و متعهد، سراسر دانشگاههاى ايران را فرا گرفت و همه دانشگاهها به تصرف دانشجويان مسلمان درآمدند. با اين حال، هنوز برخى گروهها، حاضر نبودند خانه‌هاى تيمى خود را در دانشگاه از دست بدهند. به همين علت، شوراى انقلاب طى بيانيه‌اى، سه روز مهلت داد تا دانشگاهها از دست گروه‌ها و احزاب، آزاد و تخليه شود. روز دوم ارديبهشت همان سال، اجتماع ميليونى مردم به سوى دانشگاه تهران سرازير شد و عده‌اى از مسئولان نيز در اين اجتماع حضور پيدا كردند و اعلام شد كه محيط دانشگاهها از سلطه گروهها پاك شده و آماده است تا زمينه‌هاى انقلاب فرهنگى انجام شود. چند روز بعد، شوراى انقلاب اعلام كرد كه از پانزده خرداد همان سال، كليه دانشگاهها تعطيل خواهد شد. «٢» به دنبال اين تحولات، امام خمينى (ره)، در تاريخ ٢٣/ ٣/ ١٣٥٩ ه. ش، دستور تشكيل ستاد انقلاب فرهنگى را دادند و آقايان محمدجواد باهنر، مهدى ربانى املشى، حسن حبيبى، عبدالكريم سروش، شمس آل احمد، جلال‌الدين فارسى و على شريعتمدارى مسئول انجام اين كار شدند. «٣» پس از چند سال كار و تلاش ستاد انقلاب فرهنگى، سرانجام با برنامه ريزى اين ستاد، دانشگاهها در سال ١٣٦٣ ه. ش، دوباره بازگشايى شدند. امام خمينى (ره)، پس از بازگشايى دانشگاهها، طى فرمانى دستور تشكيل شوراى عالى انقلاب فرهنگى را صادر كردند. علاوه بر افراد عضو ستاد انقلاب فرهنگى، حضرت آيت اللّه خامنه اى و آقايان موسوى اردبيلى، هاشمى رفسنجانى (رؤساى سه قوه)، مهدى كروبى، سيد كاظم اكرمى (وزير وقت آموزش و پرورش)، دكتر رضا داورى، نصراللَّه پورجوادى و محمد رضا هاشمى به عضويت اين شورا درآمدند. «٤» از آن زمان تا كنون، شوراى عالى انقلاب فرهنگى يكى از نهادهاى مهم تصميم گيرنده و تأثير گذار در امور فرهنگى و آموزشى كشور است.