٤. سازمان صدا و سيماى جمهورى اسلامى ايران‌ در حال حاضر صدا و سيما به دليل امتيازات برجسته و فوق العاده‌اى كه در اجراى برنامه‌هاى متنوع سياسى، اجتماعى، اقتصادى، فرهنگى، آموزشى و ... دارد، داراى اهميّت بسيار است.
گستردگى حوزه فعاليت اين رسانه ملى و كثرت بينندگان و شنوندگان و سليقه‌هاى مختلف آنان ايجاب مى‌كند كه اين رسانه، داراى ويژگى همگانى باشد و در انحصار افراد و گروهها يا دولت قرار نگيرد. از اين رو، اداره صدا و سيما به سازمانى مستقل واگذار گرديده است تا بتواند ضمن ارج نهادن به آزادى بيان و افكار و نظم عمومى و اخلاق نيك، ارائه كننده خدمت عمومى در زمينه تبليغات، اخبار و اطلاعات در كمال بى طرفى باشد. به همين دليل، صدا و سيماى جمهورى اسلامى ايران از نهادهايى است كه مسئول آن از طرف مقام رهبرى انتخاب مى‌شود و در واقع زير نظر اوست.
١- ٤. تشكيلات صدا و سيما در بازنگرى قانون اساسى بنا به دستور امام خمينى (ره)، تغييراتى ژرف در چگونگى اداره صدا و سيما پديد آمد كه مهم‌ترين آنها تمركز در مديريت اين سازمان بود. بر اين اساس، سهم قواى سه گانه در اداره اين سازمان محدود به سياستگذارى و نظارت شد. هم‌اكنون صدا و سيما داراى دو ركن است: ١. رئيس سازمان؛ ٢. شوراى سياستگذارى.
رئيس سازمان به وسيله مقام معظم رهبرى منصوب مى‌شود و به عنوان عالى‌ترين مقام مسئول و براساس قوانين و مقرّرات، انجام وظيفه مى‌كند. او مسئول تهيه و تنظيم و اجراى خط مشى كلى و اساسنامه و فراهم ساختن و تصويب نمودار تشكيلاتى و نيز نظارت مستقيم بر كليه برنامه‌ها و تعيين چارچوب برنامه و تصويب طرحها و برنامه‌ها و اداره امور جارى سازمان، امور مالى و تنظيم بودجه سالانه آن است. «١» شوراى سياستگذاى، كه شامل نمايندگان سه قوه (از هر قوه دو نفر) است نيز تعيين سياستهاى كلى و ترسيم خط مشى عملى سازمان صدا و سيما را به عهده دارد. از يك سو، اين شورا حق دخالت در امور اجرايى كه از وظايف رئيس سازمان است را ندارد و از سوى ديگر، رئيس‌