بسيار خطرناك‌تر و شديدتر از آن است. كشورهاى بزرگ هميشه سعى مى‌كنند در كشورهاى ديگر براى گسترش سلطه سياسى، نظامى، اقتصادى، فرهنگى، امنيتى و ... پايگاههاى نظامى داشته باشند. پايگاه نظامى يك كشور در كشور ديگر، جزئى از حاكميت نظامى آن در كشور مستقر بوده و در نتيجه، تجاوز آشكار به حاكميت ملى كشور مذكور مى‌باشد. با توجه به سابقه حضور نظاميان آمريكا در ايران و موقعيت مهم جغرافيايى برجسته ايران در منطقه، ممكن است درآينده نيز كشورهاى استعمارگر و زورگو، خواستار داشتن پايگاه نظامى در ايران باشند. از اين رو، تدوين‌كنندگان و تصويب كنندگان قانون به آن توجه كرده و استقرار هر گونه پايگاه نظامى در كشور را ممنوع ساخته‌اند به همين دليل، در قانون آمده است:
استقرار هر گونه پايگاه نظامى خارجى در كشور هر چند به عنوان استفاده‌هاى صلح‌آميز ممنوع مى‌باشد. «١» ٥- ١. استفاده از امكانات نيروهاى مسلح در زمان صلح‌ نيروهاى مسلح به دليل اهميت امور نظامى، داراى تجهيزات پيشرفته و توان فنى بالايى هستند.
معمولًا در كشورهاى مختلف، صنعت نظامى از پيشرفته‌ترين صنايع آن كشور مى‌باشد و بهترين متخصصين بويژه در زمينه‌هاى فنى و صنعتى را جذب مى‌كنند. در زمان صلح اين توان و استعداد، قابل استفاده در امور غير نظامى است. از اين رو، با رعايت جنبه‌هاى منطقى و حفظ توان و هدف اصلى از تشكيل نيروهاى نظامى كه همانا آمادگى رزمى است، مى‌توان از اين توان در زمينه‌هاى توليدى و عمرانى بهره جست و به همين دليل قانون در اين باره مى‌گويد:
دولت بايد در زمان صلح از افراد و تجهيزات فنى ارتش در كارهاى امدادى، آموزشى، توليدى و جهاد سازندگى با رعايت كامل موازين عدل اسلامى استفاده كند، در حدّى كه به آمادگى رزمى ارتش آسيبى وارد نيايد. «٢» ماده ده اساسنامه سپاه پاسداران انقلاب اسلامى نيز، انجام خدمات امدادى، آموزشى، توليدى و جهاد سازندگى را به درخواست دولت در زمان صلح به عنوان يكى از مأموريتهاى سپاه پيش‌بينى نموده است.