٢٠. سياستگذارى و سازماندهى نظام اطلاع رسانى كشور و نحوه نظارت بر آن؛ ٢١. تهيه و تصويب اصول فرهنگى سياستهاى سياحتى و زيارتى؛ «١» ٢٢. تصويب اصول كلى و سياستهاى توسعه روابط علمى، پژوهشى و فرهنگى با كشورهاى ديگر؛ ٢٣. موضع‌گيرى در سطح بين‌المللى نسبت به تحريفات فرهنگى عليه اسلام و جمهورى اسلامى ايران؛ ٢٤. تصويب ضوابط تأسيس مؤسسات و مراكز علمى، فرهنگى، تحقيقاتى، فرهنگستانها، دانشگاهها و مراكز آموزش عالى و تصويب اساسنامه هر يك و تجديد نظر در اساسنامه‌هاى مؤسسات مشابه عنداللزوم؛ ٢٥. تصويب ضوابط كلى گزينش مديران، استادان، معلمان و دانشجويان دانشگاهها و مراكز تحقيقاتى و فرهنگى و مدارس كشور و تعيين مرجع براى گزينش آنان؛ ٢٦. سياستگذارى به منظور ريشه‌كن كردن بيسوادى؛ ٢٧. تعيين مرجع براى طرح، تدوين و تصويب برنامه‌هاى فرهنگى، پژوهشى، آموزشى، علمى و تحقيقاتى؛ ٢٨. نظارت و پى‌گيرى مستمر بر اجراى مصوبات شوراى عالى انقلاب فرهنگى و ارزيابى نتايج و حمايت از اجراى آنها و نيز نظارت بر عدم مغايرت طرحها و برنامه‌هاى آموزشى، پژوهشى و فرهنگى با اصول سياستها و خطمشيهاى مصوب فرهنگى كشور. «٢» ٦. مجلس خبرگان رهبرى‌ يكى از نهادهايى كه در ارتباط به رهبرى در قانون اساسى، پيش‌بينى شده است، مجلس خبرگان رهبرى است. امام خمينى به شكل خاص توسط مردم و نخبگان كشور از سالها پيش از پيروزى انقلاب اسلامى به رهبرى پذيرفته شده بود؛ امّا پس از او مى‌بايست درباره رهبرى و چگونگى انتخاب و تعيين او روش خاصى پيش‌بينى و در قانون اساسى نهادينه مى‌شد تا كشور از اين جهت در آينده با مشكل مواجه نشود. بنابراين در قانون اساسى در اين باره آمده است: