در داخل و خارج كشور در يك روز (جمعه) انجام مى‌شود و مدت آن ده ساعت است و در صورت ضرورت قابل تمديد مى‌باشد. تشخيص ضرورت و مدت تمديد اخذ رأى در سراسر كشور به عهده وزير كشور است. «١» «راى مستقيم» يعنى اينكه مردم خود به طور مستقيم به فرد مورد نظر راى بدهند. «مخفى» يعنى هيچ كس حق ندارد از رأى مردم اطلاع يابد و دنبال كند كه به چه كسى رأى مى‌دهد. بنابراين، هيچ مرجعى نمى‌تواند قانونى وضع كند كه رئيس جمهور به صورت غير مستقيم و با واسطه انتخاب شود.
٣- ٢. انتخاب رئيس جمهور با اكثريت مطلق آرا:
هر چند قانون اساسى چگونگى برگزارى انتخابات رياست جمهورى را به قانون عادى واگذار نموده، امّا برخى موارد را خود مشخص كرده است. در قانون اساسى در اين باره آمده است، رئيس جمهور با اكثريت مطلق آراى شركت كنندگان، انتخاب مى‌شود؛ ولى هرگاه در دور نخست هيچ يك از نامزدها، چنين اكثريتى به دست نياورد، روز جمعه هفته بعد براى بار دوم، رأى گرفته مى‌شود. در دوره دوم تنها دو نفر از نامزدها كه در دور نخست آراى بيش‌ترى داشته‌اند شركت مى‌كنند. اگر برخى نامزدهاى دارنده آراى بيش‌تر از شركت در انتخابات منصرف شوند يا به هر دليلى از انتخابات كنار بكشند، از ميان بقيّه، دو نفر كه در دور نخست بيش از ديگران رأى داشته‌اند، براى انتخاب مجدّد معرفى مى‌شوند. «٢» ٤- ٢. تعدد نامزدهاى رياست جمهورى:
انتخاب بدين معناست كه يك نفر از ميان چند نفر انتخاب شود و اگر شمار داوطلبان انتخابات رياست جمهورى يك نفر باشد، ديگر كاربرد واژه انتخاب، درست نيست. هر چند اين امر به صورت صريح در اصول قانون اساسى نيامده است، ولى در اصول ١١٦ و ١١٧ و قانون انتخابات رياست جمهورى همه جا از واژه «داوطلبان» و «نامزدها» استفاده شده است. كاربرد اين واژه، نشان مى‌دهد كه چند نفر بايد خود را نامزد انتخابات كنند تا مردم از ميان آنها يك نفر را برگزينند. بنابراين، هرگاه يك نفر، داوطلب احراز اين مقام گردد، شوراى نگهبان نمى‌تواند با انجام انتخابات موافقت كند و بر چنين انتخاباتى‌