فصل اول: رهبرى در نظام جمهورى اسلامى ايران‌ نظام جمهورى اسلامى ايران مبتنى بر اصول اعتقادى اسلام است. اسلام دين كامل، جامع و جاويدى است كه براى تمام ابعاد زندگى از جمله حكومت، سياست و رهبرى داراى احكام خاص خود است. در جهان بينى توحيدى اسلام، انسان مخلوقى صاحب اختيار است كه زندگى او محدود به اين دنيا نمى‌شود؛ چرا كه نيك و بد اعمالش داراى عقوبت و پاداش اخروى نيز هست. اهداف معنوى و ارزشهاى غيرمادى به زندگى انسان، روح و معنايى ديگر مى‌بخشد و حكومت نيز در همين مسير، مفهوم و معنايى متفاوت با ساير ديدگاهها دارد.
در مكتب اسلام، حاكميت در اصل از آن خداوند است و ولايت تكوينى و تشريعى او در جهان محقق است. چنانچه انسانها دين و حاكميت او را بپذيرند، رستگار خواهند شد و در غير اين صورت نه. پيامبران (ص) و امامان معصوم (ع) نيز نقش هدايت و رهبرى انسانها را به سوى خداوند، برعهده داشته‌اند. از اين رو، قانون، حكومت، حاكميت و رهبرى خداوند و كسانى كه او تعيين مى‌كند، بهترين بالاترين و والاترين هستند.
١. ضرورت تشكيل حكومت‌ انسان موجودى اجتماعى است كه براى اداره امور خود نيازمند نظام و سازمانى اجتماعى است؛ زيرا وجود اميال و خواسته‌هاى متعارض و متفاوت با يكديگر و نيز خودخواهى و زياده‌طلبى و ساير اميال نفسانى، موجبات تعرض و تجاوز به جان، مال، ناموس و حيثيت ديگران خواهد شد. براى جلوگيرى از تجاوز انسانها به حقوق يكديگر، به نظم درآوردن روابط اجتماعى و تشكيل حكومت و دولت، اجتناب‌ناپذير است.