كار خود را انجام مى‌دهند. امّا گاه امور ويژه‌اى با ابعاد گوناگون فرهنگى، اقتصادى، صنعتى، شغلى و غيره، مطرح مى‌شود. اين امور، اصولًا قابل انحصار و ارتباط به يك وزارتخانه يا سازمان معيّن نمى‌تواند باشد. از اين رو حل و فصل اين گونه امور از نظر سازمانى و مادّى به نحوه ويژه‌اى بايد انجام شود. مهاجرت ناشى از جنگ تحميلى عراق عليه ايران، بلاياى طبيعى مثل سيل، زلزله و خشكسالى از اين نمونه مى‌باشند. «١» براى حل و فصل اين گونه امور اتفاقى، قانون پيش بينى كرده است كه «رئيس جمهور مى‌تواند در موارد خاص، بر حسب ضرورت با تصويب هيئت وزيران، نماينده يا نمايندگان ويژه با اختيارات مشخص تعيين نمايد. در اين مورد، تصميمات نماينده يا نمايندگان مذكور در حكم تصميمات رئيس جمهور و هيأت وزيران است.» «٢» ٥- ٤. مشاوران:
طبق اصل ٧٠ قانون اساسى، رئيس جمهور، وزيران و معاونان رئيس جمهور مى‌توانند براى انجام امور مشاورانى نيز داشته باشند و از مشورت آنان سود ببرند. اين گونه مشاوران مى‌توانند هر يك تصدى امورى را بر عهده گيرند و يا صرفاً مشاور باشند.
٥. مسئوليتهاى رئيس جمهور با توجه به وظايف و اختيارات گسترده رئيس جمهور، مسئوليتهايى به معناى پاسخگويى نيز براى او در نظر گرفته شده است كه عبارت‌اند از:
١- ٥. مسئوليتهاى سياسى:
«رئيس جمهور در حدود اختيارات و وظايفى كه به موجب قانون اساسى و يا قوانين عادى به عهده دارد در برابر ملّت، رهبر و مجلس شوراى اسلامى مسئول است.» «٣» علاوه بر اين، «رئيس جمهور در برابر مجلس، مسئول اقدامات هيئت وزيران نيز مى‌باشد؛ زيرا رياست هيئت وزيران با وى است و بر كار آنها نظارت دارد.» «٤» ٢- ٥. مسئوليتهاى مالى:
بر اساس قانون «دارايى رهبر، رئيس جمهور، معاونان رئيس جمهور، وزيران و همسر و فرزندان آنان قبل و بعد از خدمت، توسط رئيس قوه قضائيه رسيدگى مى‌شود كه بر خلاف حقّ، افزايش نيافته باشد.» «٥» با توجّه به اينكه برنامه ريزى، بودجه و مديريت‌