فصل سوم: رئيس جمهور طبق قانون اساسى جمهورى اسلامى ايران، «پس از مقام رهبرى، رئيس جمهور عاليترين مقام رسمى كشور است و مسئوليت اجراى قانون اساسى و رياست قوّه مجريه را جز در امورى كه مستقيماً به رهبرى مربوط مى‌شود، بر عهده دارد» طبق اصل ١١٣ مصوب سال ١٣٦٨ ه. ش، رياست جمهورى از اختيارات گسترده‌اى برخوردار است كه به آن اشاره خواهيم كرد.
١. شرايط نامزدى رياست جمهورى‌ طبق قانون اساسى، همه افراد ملت و به طور كلّى مردم ايران از هر قوم و قبيله‌اى كه باشند، به طور يكسان در حمايت قانون قرار دارند و از همه حقوق انسانى، سياسى، اقتصادى، اجتماعى و فرهنگى با رعايت موازين اسلامى برخوردارند و رنگ، نژاد، زبان و مانند اينها سبب امتياز نخواهد شد. بدين سان، هر كس حق دارد خود را داوطلب رياست جمهورى كند؛ امّا به دليل ويژگى خاص نظام سياسى كشور و اهميّتى كه اين مقام دارد، قانون اساسى، شرايط ويژه‌اى براى داوطلبان رياست جمهورى پيش بينى كرده است. «١» در قانون اساسى در اين باره آمده است:
رئيس جمهور بايد از ميان رجال مذهبى و سياسى كه واجد شرايط زير باشند، انتخاب گردد:
ايرانى الاصل، تابع ايران، مدير، مدبّر، داراى حسن سابقه و امانت و تقوا، مؤمن و معتقد به مبانى جمهورى اسلامى ايران و مذهب رسمى كشور. «٢» بنابراين، طبق اين اصل، نامزد رياست جمهورى بايد: