٦- ١. منع بهره‌بردارى شخصى از امكانات ارتش‌ سابقه تاريخى اين موضوع را بايد در پيشينه تاريخى قبل از انقلاب پى‌جست. در رژيم پهلوى، براى جذب امرا و فرماندهان ارتش شاهنشاهى از روشهاى مادىِ صرف و ايجاد تمايزات كاذب اقدام مى‌گرديد. به همين دليل، افسران و فرماندهان نظامى به راحتى از امكانات ارتش كه با هزينه ملت و براى استفاده در امور نظامى فراهم شده بود، به صورت شخصى استفاده مى‌كردند.
حتى از سربازان تحت عنوان گماشته به صورت خدمتكار در منزل خود استفاده مى‌كردند و عده‌اى از جوانان ايران كه به نام خدمت به كشور به خدمت نظام، اعزام مى‌شدند، در عمل به عنوان خدمتكار شخصى به منازل افسران ارشد، معرفى مى‌شدند. مفهوم خدمت وظيفه به نوعى بهره كشى از فرزندان مردم ايران تبديل شده بود. اين امر به نحوى يادآور نوعى برده‌دارى و بربريت تاريخى بود. به همين دليل و براى جلوگيرى از سوء استفاده اين چنينى در آينده در قانون آمده است:
هر نوع بهره‌بردارى از وسايل و امكانات ارتش و استفاده شخصى از افراد آنها به صورت گماشته، راننده شخصى و نظاير اينها، ممنوع است. «١» ٢. تعريف نيروهاى مسلح و ساختار آن‌ نيروهاى مسلّح «به ستاد فرماندهى كل قوا، ارتش، سپاه پاسداران انقلاب اسلامى و نيروى انتظامى و وزارت دفاع و سازمانهاى وابسته، اطلاق مى‌شود.» «٢» بنابراين، طبق اين تعريف نيروهاى مسلح عبارت‌اند از:
١. ستاد فرماندهى كل قوا؛ ٢. ارتش جمهورى اسلامى ايران؛ ٣. سپاه پاسداران انقلاب اسلامى؛ ٤. نيروى انتظامى جمهورى اسلامى ايران؛ ٥. وزارت دفاع و پشتيبانى نيروهاى مسلح و سازمانهاى وابسته به آن.