بازداشت شده، مورد استفاده قرار گيرد. اين روش ضد انسانى در حال حاضر يكى از معمول‌ترين، متداول‌ترين و مؤثرترين روشهايى است كه در بيش‌تر كشورها براى گرفتن اقرار، به خصوص از افراد زندانىِ سياسى به كار مى‌رود.
با توجه به سابقه اين روش در رژيم پهلوى و با توجه به ممنوعيت آن در احكام اسلامى، تدوين كنندگان قانون اساسى، اين روش را ممنوع كرده‌اند و شهادت، اقرار يا سوگندى را كه با شكنجه تحقق يابد، از نظر حقوقى فاقد ارزش و اعتبار دانسته و حتى متخلف از اين اصل را مستحق مجازات شمرده‌اند. «١» البته مجازاتهايى مانند شلاق و ديگر مجازاتهاى اسلامى كه بر اساس حكم دادگاه مى‌باشند، شكنجه نيستند. در مورد اين گونه مجازات در بين مسلمانان اختلاف اساسى وجود ندارد؛ بلكه اختلاف در شدت وحدت مجازات است كه بر اساس نظامهاى حقوقى متفاوت است.
٧- ١. ممنوعيت هتك حرمت‌ «حرمت» از نظر لغوى به معناى آبرو و ارجمندى است و آنچه شكستن آن روا نباشد و يا آنچه حفظ و نگاهدارى و محترم داشتن آن واجب است. «هتك» به معناى پرده دريدن، پاره كردن پرده، كشيدن و كندن پرده از جاى خود و نيز به معناى مفتضح كردن و رسوا كردن كسى است و «هتّاك» به معناى كسى است كه پرده از كارهاى نهفته و عيبهاى پوشيده مردم بردارد و يا كسى كه مردم را رسوا و بى‌آبرو كند. «٢» در قانون اساسى، هتك حرمت افراد ممنوع شده است. حتى قانون از اين هم فراتر رفته و هتك حرمت كسى را كه به حكم قانون دستگير، بازداشت يا تبعيد شده است نيز ممنوع كرده است. علاوه بر اين، كسى كه دست به چنين اقدامى بزند، براى او مجازات در نظر گرفته شده است. در قانون اساسى در اين مورد آمده است:
هتك حرمت و حيثيت كسى كه به حكم قانون دستگير، بازداشت، زندانى يا تبعيد شده به هر صورت كه باشد، ممنوع و موجب مجازات است. «٣»