طهارت انسان - حسینی طهرانی، سید محمد محسن - الصفحة ٨٥ - عدم تمامِیّت استدلال فقها بر عدم طهارت اهل کتاب با استناد به رواِیات «حبوب»

استفاده محرّم مِی‌گردد.

بنابراِین اِینکه در بعضِی از فتاوا با استناد به «حبوب» حکم به عدم طهارت آنها شده است، با اِین بِیان که: «حبوب فِی‌حدّنفسه نجس نمِی‌باشند و عروض نجاست بر آنها نِیز با اصل، مرتفع مِی‌باشد» بسِیار عجِیب و غرِیب مِی‌نماِید؛ زِیرا أکل نفس حبوب، ِیعنِی غِیر مطبوخ از آنها، بسِیار غرِیب و غِیر متعارف است، و مطبوخ آنها نِیز با رطوبت دست اهل‌کتاب قطعاً تماس پِیدا مِی‌کند و در اِین هِیچ شبهه‌اِی نِیست. بنابراِین چنانچه ذکر شد، اِین رواِیت ظهور تامّ در طهارت دارد، اگر نگوِیِیم تصرِیح بر آن است.

١٥. عدّةٌ من أصحابنا، عن أحمدَ بنِ محمّدِ بنِ خالدٍ، عن عثمانَ بنِ عِیسِی، عن سَماعةَ، عن أبِی‌عبداللهِ علِیهالسّلام، قال: «سَألتُه عن طعام أهلِ الکتابِ و ما ِیَحِلُّ منهُ، قال: ”الحُبوبُ.“»[١]

اِین رواِیت نِیز در دلالت، مانند رواِیت سابق‌الذّکر است.

١٦. محمّدُ بنُ ِیحِیِی، عن أحمدَ بنِ محمّدٍ، عن محمّدِ بنِ سِنانٍ، عن أبِی‌الجارودِ قال: «سألتُ أباجعفرٍ علِیهالسّلام عن قولِ اللهِ عزّوجلّ: (وَطَعَامُ الَّذِينَ أُوتُوا الْكِتَابَ حِلٌّ لَكُمْ وَطَعَامُكُمْ حِلٌّ لَهُمْ)،[٢] فقال علِیهالسّلام: ”الحُبوبُ و البُقولُ.“»[٣]

در اِین رواِیت نِیز علاوه بر استدلال سابق، آِیۀ شرِیفه نِیز دالّ بر طهارت آنان ذکر شده است.

[١]. الکافِی، ج ٦، ص ٢٦٣.

[٢]. سوره مائده (٥) آِیه ٥.

[٣]. الکافِی، ج ٦، ص ٢٦٤. ترجمه:

«أبِی‌الجارود مِی‌گوِید: از امام باقر علِیهالسّلام راجع به گفتار خداوند عزّوجل: (و طعام اهل‌کتاب بر شما حلال است، و غذاِی شما نِیز براِی آنها حلال مِی‌باشد) پرسِیدم، فرمودند: ”حبوبات و آنچه که از زمِین مِی‌روِید، حلال هستند.“» (محقّق)