عن آنِِیةِ أهلِ الذِّمّةِ و المجوسِ، فقال: ”لاتَأکُلوا فِی آنِِیَتِهم، و لا من طعامهِمُ الّذِی ِیَطبُخونَ، و لا فِی آنِیَتِهمُ الّتِی ِیَشرَبونَ فِیها الخَمر.“»[١]

در اِین رواِیت، گرچه صدر آن نهِی از مباشرت با ظروف اهل‌کتاب است، الاّ اِینکه در ذِیلْ اختصاص اجتناب را به ظروفِی که مُعَدّ براِی شرب خمر است، داده است. و در غِیر اِین‌صورت، تفصِیل بِین ظروفِی که در آن غذا مِی‌خورند و ِیا شراب، دِیگر موردِی نمِی‌داشت. و لذا مِی‌توان اِین رواِیت را از جملۀ رواِیاتِی که ظهور در طهارت اهل‌کتاب دارند، به حساب آورد.

١٢. و عنه، عن أحمدَ بنِ محمّدٍ، عن علِیِّ بنِ الحَکَمِ، عن عبداللهِ بنِ ِیحِیَِی الکاهلِیِّ قال: «سَألتُ أباعبداللهِ علِیه السّلام عن قومٍ مسلمِین ِیَأکُلونَ و حَضَرَهم رَجلٌ مجوسِِیٌّ، أِیَدعونه إلِی طعامِهم؟ فقال: ”أمّا أنا فلاأُواکِلُ المجوسِیَّ، و أکرَهُ أن أُحرِّمَ علِیکُم شِیئًا تصنَعونه فِی بلادِکُم.“»[٢]

در اِین رواِیت نِیز إشعار بر طهارت اهل‌کتاب، ظاهر است؛ زِیرا:

اوّلاً: امام علِیهالسّلام در پاسخ سؤال مِی‌فرماِید: «من اِین‌کار را نمِی‌کنم!» و اگر نجاست اهل‌کتاب نزد امام علِیهالسّلام مسلّم بود، دِیگر اِین عبارت چه معناِیِی دارد؟! حضرت باِید بفرماِید: جاِیز نِیست و باِید ترک شود.

[١]. وسائل الشِّیعة، ج ٣، ص ٤١٩. ترجمه:

«محمّد بن مسلم مِی‌گوِید: از امام باقر علِیهالسّلام راجع به ظروف اهل ذمّه و مجوس پرسِیدم، فرمودند: ”در ظرف‌هاِی آنها غذا نخورِید، و از غذاِیِی که مِی‌پزند نِیز نخورِید، و از ظروفِی که در آنها شراب مِی‌خورند نِیز نخورِید!“» (محقّق)

[٢]. وسائل الشِّیعة، ج ٣، ص ٤١٩. ترجمه:

«عبدالله بن ِیحِیاِی کاهلِی گفت: از امام صادق علِیهالسّلام راجع به عدّه‌اِی مسلمان که در حال غذاخوردن هستند و شخصِی مجوسِی در نزد آنان حاضر مِی‌گردد، پرسِیدم که آِیا او را به غذاِی خود دعوت کنند؟ حضرت فرمودند: ”من با مجوسِی هم‌غذا نمِی‌شوم، امّا اکراه دارم از اِینکه کارِی را که شما در شهرهاِی خود انجام مِی‌دهِید، بر شما حرام کنم.“» (محقّق)