طهارت انسان - حسینی طهرانی، سید محمد محسن - الصفحة ٩٥ - دلالت رواِیات مبنِی بر جواز ازدواج با اهلکتاب، بر طهارت آنها

اِین رواِیات نِیز همان حکم رواِیات سابق را دارند. زِیرا گرچه نهِی از غسل و ِیا تناول آنِیۀ مجوس و ِیا لُبس ثِیاب، بدون در نظر گرفتن رواِیات دالّه بر حلِّیت ـچنانچه گذشتـ، موجب ظهور بدوِی بر نجاست‌اند، الاّ اِینکه صرِیح رواِیات دالّه بر حلِّیت در تمام موارد مذکوره جاِی شکِّی مبنِی بر نجاست ذاتِی اهل‌کتاب باقِی ‌نمِی‌گذارند؛ و نهِی در اِین رواِیات از باب رجحان احتِیاط و تجنّب از قذارات است، نه از باب نهِیِ تحرِیمِی مولوِی.

گرچه در اِین باب رواِیات دِیگرِی موجود است ولِی چنانچه گذشت، ِیا در دلالت بر طهارت، صراحت و ِیا ظهور دارند، و ِیا رجوع به‌ رواِیات دالّ بر طهارت خواهند کرد.

نکتۀ قابل ذکر اِینکه: گرچه در بعضِی از ادلّه، ارسال و ِیا احِیاناً ضعفِی مشاهده شود، امّا با توجّه به صحّت سند و دلالت قطعِیّۀ ساِیر رواِیات، جاِی هِیچ شکِّی را براِی فقِیه در دلالت بر طهارت ذاتِی باقِی نخواهد گذاشت؛ و تشکِیک در تعِیّن اِین دسته از رواِیات، نه به ملاحظۀ نفسِ دلالت آنها و نه به جهت استناد آنان است، بلکه از دو جهت دِیگر مِی‌باشد:

اوّل: ادّعاِی اجماع امامِیّه است بر نجاست اهل‌کتاب؛ و دوّم: إعراض اصحاب است از اِین دسته از رواِیات.

امّا چنانچه پس از اِین ذکر خواهد شد، در هر دو مورد خدشه و نظر محقَّق است.

دلالت رواِیات مبنِی بر جواز ‌ازدواج با اهل‌کتاب، بر طهارت آنها

ِیکِی از ادلّه بر طهارت اهل‌کتاب، جواز ازدواج با آنها مِی‌باشد، و رواِیات در اِین باب از حدّ تواتر خارج است؛ از جمله:

١. محمّد بنُ ِیعقوبَ، عن محمّد بنِ ِیحِیِی، عن أحمدَ بنِ محمّدٍ، عن الحسنِ بنِ محبوبٍ، عن معاوِیةَ بنِ وهبٍ و غِیرِه جمِیعًا، عن أبِی‌عبداللهِ علِیهالسّلام فِی الرّجُلِ المؤمنِ ِیتزوَّجُ الِیَهُودِیّةَ و النّصرانِیّةَ، فقال: «إذا أصابَ المُسلمةَ فما ِیَصنَع بالِیَهُودِیّةِ و النّصرانِیّةِ؟!» فقُلتُ له: ِیکونُ له فِیها الهوِی! قال: «إن فَعَلَ