گوناگون آنان و کِیفِیّت تلقِّی از اِین روابط، و ضرورت انسجام و تقرِیب بِین ادِیان در راستاِی حرکت به‌سوِی وحدت حقِیقِی، چنانچه در آِیۀ شرِیفه بدان اشاره شده است:

(قُلْ يَا أَهْلَ الْكِتَابِ تَعَالَوْا إِلَى كَلِمَةٍ سَوَاءٍ بَيْنَنَا وَبَيْنَكُمْ أَلَّا نَعْبُدَ إِلَّا اللَّهَ وَلَا نُشْرِكَ بِهِ شَيْئًا وَلَا يَتَّخِذَ بَعْضُنَا بَعْضًا أَرْبَابًا مِنْ دُونِ اللَّهِ فَإِنْ تَوَلَّوْا فَقُولُوا اشْهَدُوا بِأَنَّا مُسْلِمُونَ).[١]

ممکن است فقِیه را وسوسه ‌کند که آنچه به‌عنوان مانع و سدّ در وصول به اِین هدف و غاِیت مقدّس مِی‌تواند قرار گِیرد، با توسّل به اصلِ موهوم مذکور، از مِیان بردارد و چه بسا جاِیگاه و منزلۀ او را که در نظر او معنوَن به عنوان ثانوِی است، در منزله و مرتبۀ تعلّق احکام اوّلِیه قرار دهد.

اِین رساله درصدد تبِیِین و توضِیح مسئلۀ طهارت و ِیا نجاست مصطلح و متعارف اهل‌کتاب و مشرکِین، به‌دور از دخالت و ورود جنبه‌هاِی جانبِی و خارجِی اصل مسئله است؛ و به بِیانِی دِیگر، تحقِیق و کشف اِین مسئله را در زمان نزول وحِی و استمرار آن در دوران حِیات زعماِی دِین مبِین، ائمّۀ معصومِین علِیهمالسّلام از افق‌هاِی مختلف تفحّص و نگرش، تعقِیب مِی‌کند.

و علِی اللهِ التّوکُّل و به الاعتصام‌

فصل اوّل

حقِیقت ‌نجاست و اقسام آن

[١]. سورۀ آل عمران (٣) آِیه ٦٤. نور ملکوت قرآن، ج ١، ص ١٤٩:

«اِی پِیغمبر، بگو: اِی صاحبان کتاب (ملّت ِیهود و نصارِی که صاحبان تورات و انجِیل هستند)! بِیاِیِید ما و شما به‌سوِی کلمه و گفتارِی که بِین ما مشترک است (و هر دو بدون هِیچ تفاوت آن را پذِیرفته‌اِیم) گرد آِیِیم، و آن را مِیزان و معِیار کار خود اتّخاذ کنِیم؛ و آن گفتار و کلمه اِین است که غِیر از خدا را پرستش‌ نکنِیم، و هِیچ چِیزِی را أنباز و شرِیک براِی او قرار ندهِیم، و بعضِی از افراد ما بعض دِیگر را رب و مؤثّر در رُشد و پرورش خود نداند و ارباب و صاحب ولاِیت نگِیرد، و فقط ربّ و مؤثّر در رشد و کمال، خداوند بوده باشد. (زِیرا که ِیهود و نصارِی، علما و بزرگان خود را ارباب و مؤثّر مِی‌دانستند.)»