طهارت انسان - حسینی طهرانی، سید محمد محسن - الصفحة ١٤٥ - اشکالات وارد بر اجماع مدّعا بر نجاست غِیر مسلمان

صددرصد لغو و بِیهوده خواهد بود؛ چنانچه در نامۀ محمّد بن عبدالله الحِمِیرِی به حضرت بقِیّة الله أرواحنا فداه آمده است:

عندنا حاکةٌ مجوسٌ ِیأکلونَ المَِیتةَ و لاِیَغتسلونَ من الجَنابةِ و ِیَنسِجونَ لنا ثِِیابًا، فهل تَجوزُ الصّلاةُ فِیها من قبلِ أنتُغسَلَ؟

فکَتبَ إلِیه فِی الجوابِ: «لابَأسَ بالصّلاةِ فِیها.»[١]

در اِین رواِیت که در زمان غِیبت صغرِی صادر شده است، کاملاً سِیرۀ امّت را بر حکم به طهارت ذاتِی اهل‌کتاب بِیان مِی‌کند، و سؤال محمّد بن عبدالله حمِیرِی بر عُروض نجاست از ناحِیۀ نجاست خارجِی است نه نجاست ذاتِی؛ و همِین‌طور رواِیاتِی که گذشت از امام صادق علِیهالسّلام و از امام رضا علِیهالسّلام که تماماً در تبِیِین اِین معنا، نصّ بر مطلوب و مراد بودند. و لهذا مِی‌توان گفت اِین ادّعا نِیز کاملاً بِی‌اساس، بلکه مطلب برعکس مدّعا، کاملاً واضح و روشن بوده است.

[١]. وسائل الشِّیعة، ج ٣، ص ٥٢٠. ترجمه:

«”در نزد ما بافندگان مجوسِی هستند که گوشت مردار مِی‌خورند و غسل جنابت نمِی‌کنند و براِی ما لباس مِی‌بافند. آِیا نماز خواندن در اِین لباس‌ها قبل از شست‌وشوِی آنها جاِیز است؟“

حضرت در جواب نوشتند: ”نماز خواندن در اِین لباس‌ها اشکالِی ندارد.“» (محقّق)