رواِیات مذکور است، اگر اهل‌کتاب داراِی نجاست ذاتِی بوده باشند، آن‌وقت چگونه امام علِیهالسّلام حکم به اغتسال اهل‌کتاب قبل از تغسِیل مِیّت مسلم را مِی‌نماِید، درحالِی‌که اغتسال متوقّف بر قذارت‌ ظاهرِی و احتمالِی است، و در جاِیِی که خود آنها داراِی نجاست ذاتِی بوده باشند دِیگر جاِیِی براِی رفع قذارت ظاهرِی و احتمالِی باقِی نمِی‌ماند.

دلالت رواِیات مبنِی بر جواز استرقاق کفّار و ادخال آنها در

دلالت رواِیات مبنِی بر جواز استرقاق کفّار و ادخال آنها در منزل، بر طهارت ذاتِی آنها

از دِیگر ادلّه‌اِی که مِی‌توان بر طهارت ذاتِی انسان به‌طور اعمّ و بر اهل‌کتاب بالخصوص اقامه نمود، مسئلۀ استرقاق آنها در جنگ‌هاِی مسلمِین با آنها مِی‌باشد. البتّه در مورد اهل‌کتاب، مسئله با ساِیر فِرَق کفّار از مشرکِین تفاوت دارد؛ حکم اسلام در مورد حرب با کافر حربِی، ِیا قتل آنها و ِیا قبول اسلام است؛ امّا مسئله نسبت به ذرارِی آنها ِیکسان است که عبارت از استرقاق و سَبِی آنهاست. و اِین خود، دلِیل بر عدم نجاست ذاتِی آنان است؛ زِیرا با وجود نجاست ذاتِی، حکم اسلام نسبت به اسارت و استرقاق و ادخال آنها در منزل و معاشرت با آنها چه به ‌صورت نکاح و ِیا غِیر نکاح، بسِیار غِیرموجّه مِی‌نماِید، زِیرا قطعاً ورود آنها و فرزندان مشرکِین به منازل مسلمِین موجب تنجِیس بِیت و اثاث‌البِیت خواهد شد، و تسبِیب اِین امر نِیز خود داراِی اشکال مِی‌باشد.

باِید توجّه داشت ادلّه‌اِی که در اِین فصل مبنِی بر طهارت ذاتِی جمِیع اقسام و صنوف از بنِی‌آدم مذکور گردِید، چه اهل اِیمان و چه اهل‌کتاب و چه غِیر آنها، ممکن است بخشِی از مجموع ادلّه بر طهارت انسان باشد؛ و چه‌بسا در آِینده با توجّه به مسائل مطروحه و تأمّل در آنها، فقهاِی بزرگوار بتوانند مصادر بِیشتر و گوِیاترِی بر طهارت‌ ذاتِی انسان ارائه نماِیند.

در اِین بخش سعِی نوِیسنده بر آن بوده است که نمونه‌هاِیِی از مدارک استنباط را با توضِیح مختصرِی، به پِیشگاه علم و فقاهت عرضه بدارد؛ البتّه چنانچه سنّت حسنۀ تحقِیق و اجتهاد در طول قرون و اعصار همواره در راستاِی تأِیِید و تسدِید محقّقان عالِی‌قدر و مجتهدان بزرگوار تشِیّع پرده از نقاب مشکلات مسائل