طهارت انسان - حسینی طهرانی، سید محمد محسن - الصفحة ٩٦ - دلالت رواِیات مبنِی بر جواز ازدواج با اهلکتاب، بر طهارت آنها

فلِیَمنَعها من شُربِ الخمرِ و أکلِ لَحم الخنزِیرِ؛ و اعلَم أنّ علِیه فِی دِینه غَضاضةً!»[١]

از اِین رواِیت صحِیحة‌السّند چنانچه پِیداست، شرعاً منعِی وجود ندارد، ولِی کراهت از باب اختلاط و مسائل روحِی و تأثِیرات و تأثّرات مِی‌باشد.

٢. و عنه، عن أبِیه، عن إسماعِیلَ بنِ مَرّارٍ و غِیره، عن ِیونسَ، عنهم علِیهمالسّلام قال: «لاِیَنبَغِی للمسلمِ المُوسرِ أن‌ِیَتزَوّجَ الأمةَ إلّا أنلاِیَجِدَ حُرّةً؛ و کذلک لاِیَنبَغِی له أنِیَتزَوّجَ امرَأةً من أهل الکتابِ إلّا فِی حال ضرورةٍ حِیث لاِیَجِدُ مسلمةً حُرّةً و لاأمةً.»[٢]

٣. و عن علِیِّ بنِ إبراهِیمَ، عن أبِیه، عن إسمعِیلَ بنِ مَرّارٍ، عن ِیونسَ بنِ عبدالرّحمن، عن محمّد بنِ مسلمٍ، عن أبِی‌جعفرٍ علِیهالسّلام فِی حدِیثٍ قال: «لاِینبغِِی للمسلمِ أنِیَتزَوّجَ ِیهودِیّةً و لانصرانِِیّةً و هو ِیَجِدُ مسلمةً حُرّةً أو أمةً.»[٣]

[١]. وسائل الشِّیعة، ج ٢٠، ص ٥٣٦. ترجمه:

«معاوِیة بن وهب و عدّه‌اِی دِیگر همگِی از امام صادق علِیهالسّلام راجع به مرد مؤمنِی که با زن ِیهودِی ِیا نصرانِی ازدواج مِی‌کند، رواِیت مِی‌کنند که حضرت فرمود: ”اگر مِی‌تواند با زن مسلمان ازدواج کند، با ِیهودِی و نصرانِی چه‌کار دارد؟!“ راوِی عرض کرد: علاقه و محبّت او را در سر دارد. فرمود: ”اگر اِین کار را کرد، پس آن زن را از شرب خمر و خوردن گوشت خوک منع کند؛ و بدان که در دِین اِین مرد خلل و نقصانِی وجود دارد!“» (محقّق)

[٢]. وسائل الشِّیعة، ج٢٠، ص ٥٣٧. ترجمه:

«ِیونس از اهلبِیت علِیهمالسّلام رواِیت کرده است: ”سزاوار نِیست مرد مسلمان غنِی با کنِیز ازدواج کند، مگر اِینکه زن آزادِی نِیابد؛ و هم‌چنِین شاِیسته نِیست زنِی از اهل‌کتاب را به ازدواج خوِیش درآورد مگر اِینکه در حال ضرورت باشد براِی ازدواج، به‌طورِی‌که هِیچ زن مسلمانِی ـنه آزاد و نه کنِیزـ نِیابد.“» (محقّق)

[٣]. وسائل الشِّیعة، ج ٢٠، ص ٥٣٦. ترجمه:

«امام باقر علِیهالسّلام در حدِیثِی فرمودند: ”براِی مرد مسلمانِی که مِی‌تواند زن مسلمانِی ـچه آزاد و ِیا کنِیزـ براِی ازدواج پِیدا کند، سزاوار نِیست با زن ِیهودِی ِیا نصرانِی ازدواج نماِید.“» (محقّق)