طهارت انسان - حسینی طهرانی، سید محمد محسن - الصفحة ٤١ - خباثت باطنِی مشرکِین، علّت تحرِیم ورود آنان به مسجدالحرام

بسم الله الرّحمن الرّحِیم‌

شکِّی وجود ندارد که لفظ «نجس» در استعمال شرعِی، خروج از معناِی لغوِی و موارد استعمال آن در عرف نمِی‌باشد؛ زِیرا همان‌طور که بِیان شد، در عرف به معناِی قَذارت و امرِ منفور ـچه معنوِی و چه ظاهرِیـ است. و اِینکه بعضِی استعمال در قذارت خُبثِیّه را منافِی با قذارت باطنِی و از باب اشتراک لفظِی دانسته‌اند، موجّه نمِی‌باشد؛ بلکه از باب اختلاف مصادِیق با حفظ حِیثِیّت طبِیعت نوعِیّه است.

در آِیۀ شرِیفۀ ٢٨ از سورۀ توبه که در مدِینه نازل شده است مِی‌فرماِید:

(يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِنَّمَا الْمُشْرِكُونَ نَجَسٌ فَلَا يَقْرَبُوا الْمَسْجِدَ الْحَرَامَ بَعْدَ عَامِهِمْ هَذَا).[١]

باِید توجّه کرد که گرچه نسبت به مفاد اِین آِیۀ شرِیفه، اظهارات‌ مختلفِی مطرح شده است و بسِیارِی از فقها و مفسّرِین، آن را حمل بر نجاست اصطلاحِی نموده‌اند؛ ولِی قرائن و شواهد موجوده، دالّ بر خباثت باطنِی و عدم جواز ورود اِین‌گونه از افراد در اِین حرِیم مقدّس است. زِیرا عدم جواز ورود نجس از نقطه نظر

[١]. امام شناسِی، ج ٦، ص ١١٣:

«اِی کسانِی که اِیمان آورده‌اِید، مشرکان نجس هستند، و بعد از اِین سال نباِید به مسجدالحرام نزدِیک شوند.»