زِیرا استبعاد تحلِیل امام علِیهالسّلام شرب لبن نجس‌العِین مشرک را بر صبِیّ مسلم به اشدّالبُعد، موجب انعقاد قرِینه بر حکومت رواِیات مفِیدۀ طهارت مشرک، بر جواز استرضاع صبِیّ مسلم از لبن نجس‌العِین خواهد شد.[١]

با توجّه به ادلّۀ سابق‌الذّکر در مورد جواز رضاع از زن ِیهودِیّه و نصرانِیّه و مجوسِیّه و مشرکه، روشن مِی‌شود که طهارت اهل‌کتاب و کذا غِیر آنها، امرِی واضح و متعارف بوده است.

دلالت رواِیات مبنِی بر جواز تناول لشکر اسلام از مأکولات اهل کتاب، بر طهارت آنها‌‌

ِیکِی از ادلّه‌اِی که مِی‌توان بر طهارت اهل‌کتاب خصوصاً، اقامه نمود، اشتراط رسول خدا صلِّی الله علِیه و آله و سلّم است با اهل ذمّه مبنِی بر اطعام لشکر اسلام در اوقاتِی که از سرزمِین‌هاِی آنان عبور مِی‌کنند.

رواِیاتِی که در اِین مورد آمده است تماماً حکاِیت از جواز تناول مأکولات اهل‌کتاب را مِی‌نماِید، و بلکه به‌صورت امر از ناحِیۀ شارع‌ صادر شده است.

از جمله در سنن الکبرِی بِیهقِی، جلد ٩، صفحه ١٩٦ مِی‌گوِید:

بابُ الضِّیافةِ فِی الصُّلحِ: (قد مَضِی) حدِیثُ أبِی‌الحُوَِیرِث عن النّبِی صلَِّی اللهُ علِیه (و آله) و سلّم منقطِعًا، أنّه جَعَل علِی نصارِی أِیلةَ جِزِیةَ دِینارٍ علِی کُلِّ إنسانٍ و ضِیافةَ مَن مَرَّ بهم من المسلمِین....[٢]

تا آنکه مِی‌گوِید:

[١]. باِید توجّه‌ داشت‌ که‌ طهارت‌ و نجاست‌ و ِیا حلِّیت‌ و حرمت،‌ از احکام‌ وضعِیّه‌ بوده‌ و در ظرف‌ خطاب،‌ متوجّه‌ به‌ افراد از حِیثِیّت‌ انتحال‌ به‌ اسلام‌ مِی‌باشند، نه‌ از حِیث‌ بلوغ‌؛ مثلاً آِیۀ شرِیفه‌: (إِنَّمَا حَرَّمَ عَلَيْكُمُ الْمَيْتَةَ وَالدَّمَ وَلَحْمَ الْخِنْزِيرِ) (سوره بقره (٢) آِیه ١٧٣) فقط‌ اختصاص‌ به‌ مکلّفِین‌ و بالغِین‌ ندارد، بلکه‌ کل‌ّ فردٍ منتحل‌ بِدِینِ الإسلامِ، سواءٌ کان بالغًا أو غِیرَ بالغٍ را شامل‌ مِی‌شود، مانند نکاح‌ و معاملات‌ و آثار مترتّبۀ‌ بر آنان از حلِّیت‌ و حرمت‌ و غِیرهما.

[٢]. ترجمه: «باب پذِیراِیِی از مسلمان در زمان صلح: قبلاً حدِیث منقطع ابوحوَِیرث از پِیامبر اکرم صلِّی الله علِیه [و آله] و سلّم گذشت که آن حضرت، جزِیۀ نصاراِی اِیله را ِیک دِینار براِی هر انسان، و پذِیراِیِی از هر مسلمانِی که از آنجا عبور کند، قرار دادند.» (محقّق)