طهارت انسان - حسینی طهرانی، سید محمد محسن - الصفحة ٥١ - رواِیاتِی از شِیعه در استعمال لفظ نجس در غِیر از نجاست ظاهرِی و اصطلاحِی
«عبدالله بن عبّاس مِیگوِید: ”روزِی رسول خدا صلِّی الله علِیه و آله و سلّم در مِیان ما برخاست و خطبهاِی قرائت کرد و فرمود:
حمد اختصاص به پروردگار دارد بر نعمتهاِی او و بر بلاِیائِی که نازل مِیکند بر ما اهلبِیت.“»
تا اِینکه مِیفرماِید:
«”و ما اهلبِیتِی هستِیم که خداِی متعال ما را از هر نجاست و قذارتِی پاک و مطهّر گردانِید؛ پس ما در کلام خود صادق هستِیم زمانِی که سخن بگوِیِیم، و دانا هستِیم زمانِی که سؤالِی از ما بشود.“ ـ الخ.»
در اِینجا نِیز لفظ «نجس» قطعاً بر معناِی قذارت باطن و کدورت نفس، استعمال شده است.
اِینها برخِی از مواردِی بود که نگارنده به آن برخورد کرده و بهعنوان شاهد و دلِیل بر رواج استعمال لفظ «نجس» در قذارت و کدورت نفسانِی مِیتوان استفاده نمود؛ البتّه ممکن است موارد دِیگرِی نِیز وجود داشته باشد.[١]
[١]. از جمله مِیتوان به موارد ذِیل اشاره نمود:
١) مصباح المتهجّد و سلاح المتعبّد، ج ٢، ص ٧٨٩، زِیارت حضرت امام حسِین علِیهالسّلام در روز اربعِین: «أشهَدُ أنّکَ کُنتَ نورًا فِی الأصلابِ الشّامِخةِ و الأرحامِ الطّاهرةِ، لَمتُنَجِّسکَ الجاهلِیّةُ بِأنجاسِها و لَمتُلبِسکَ المُدلَهِمّاتُ مِن ثِیابها.»
٢) المسترشد فِی إمامة علِیّ بن أبِیطالب علِیهالسّلام، ص ٦٤٨: «و رُوِِی أنّ أبابکرٍ هَرَبَ ِیومَ أُحدٍ و انهَزَمَ ِیومَ خَِیبرٍ هو و عُمَرُ، و لَمِیَنهَزِم عَلِیٌّ قَطُّ، ثمّ لَمِیَنجُس بِعبادة الأوثانِ و الأصنامِ قَطُّ. و تَرَکَ أباهُ و هو أعَزُّ قُرَِیشٍ.»
٣) دلائل الإمامة، ص ٥١٠: «أخرَجَ أحمدُ بنُ إسحاقَ جِرابَهُ مِن طَِیِّ کِسائِهِ، فوضَعَهُ بِینَ ِیَدَِی مولانا فنَظَرَ أبومحمّدٍ علِیه السّلامُ إلَِی الغُلامِ و قال: ”ِیا بُنَِیَّ، فُضَّ الخاتَمَ عَن هَداِیا شِیعَتِکَ و مَوالِیکَ.“ فقال: ”ِیا مولاِیَ! أِیَجوزُ لِی أن أمُدَّ ِیَدًا طاهرةٌ إلِی هَداِیا نَجِسةٍ و أموالٍ رَجِسةٍ قَد شِیبَ أحَلُّها بِأحرَمِها؟“ فقال مولانا علِیه السّلامُ: ”ِیابنَ إسحاقَ! استَخرِج ما فِی الجِرابِ لِِیُمَِیِّزَ بَِینَ الأحلّ منها و الأحرَم.“» *