مى‌رسد؛ امّا امروزه هيچ گروه منسجم و فرقه‌اى از ميان مذاهب وجود ندارد كه مخالفتى آشكار با اهل بيت (ع) داشته باشند و اگر هم دشمنى با اهل بيت (ع) از سوى افرادى صورت مى‌پذيرد، آنان پيروان مذهب و فرقه منسجمى نيستند. حتّى سلفى‌ها و وهّابيان نيز ادّعاى دشمنى با اهل بيت (ع) ندارند؛ بلكه خودشان را دوست‌دار آنان معرفى مى‌كنند؛ چنانچه درباره امام حسين (ع) و ديگر معصومان (ع) كتاب‌هايى منتشر كرده‌اند.

حجّت الاسلام زمانى كه سابقه سه دهه حضور در سرزمين‌هاى اسلامى را داشته است، عقايد اهل سنّت در طول تاريخ، درباره اهل بيت (ع) را برشمرد؛ از آن جمله مى‌توان به نصب (دشمنى سرسختانه كه به پيروانش ناصبى گفته مى‌شود) اشاره كرد.

حجّت الاسلام زمانى در تعريف عقايد ناصبيان، آنان را قاتلان امامان معصوم (ع)، غصب‌كننده جايگاه خلافت، آمران و استخدام كننده قاتل براى كشتن ائمّه معصوم (ع) معرفى كرد؛ مانند: خوارج نهروان، دشمنان امام حسين (ع) در دشت كربلا و .... ايشان اعلام كرد كه امروزه تمام نواصب تغيير كرده‌اند؛ مثلًا خوارج تغيير شكل داده‌اند و در حال حاضر آنان حضرت على‌بن ابى‌طالب (ع) را امام خود مى‌دانند.

استاد زمانى پس از معرفى «ناصبيان»، به بيان تفكّرات ديگر پرداخت كه عبارتند از:

٢. گروهى كه اعتقاد دارند امامان معصوم (ع) هم عرض و هم شانه ديگر صحابى و ياران رسول اكرم (ص) هستند (كه سردمدار آن ابن‌تيميّه است)؛

٣. گروهى كه اعتقاد دارند اهل بيت رسول اكرم (ص) (شامل همسران، خويشان و فرزندان پيامبر (ص)) و مودّت‌ورزى به آنان بر اساس «آيه مودّت» واجب است؛ كه نگاه عامّه اهل سنّت در دنيا چنين است و كتاب «ينابيع المودّة» (اثر سليمان قُندوزى) نيز از سوى آنان در اين راستا نوشته شده است؛

٤. گروهى كه اعتقاد دارند فرزندان حضرت زهرا (س)، حتّى اگر با فاصله باشند، در مودّت‌ورزى مقدّم بر ديگر اهل بيت هستند. بنابراين در اين نگاه، مودّت به امامان معصوم (ع) وجود دارد؛ چنانچه در ساخت «مسجدالنبى (ص)»، نام دوازده امام معصوم (ع) بر صحن‌هاى حرم نقش بسته است. در اين نگاه، امامان دوازده‌گانه با صحابى و ياران رسول اكرم (ص) هم عرض معرفى مى‌شوند؛

٥. گروهى كه اعتقاد دارند كه ائمّه دوازده‌گانه (ع) مصداق اهل بيت پيامبر (ص) و برتر از ديگر اهل بيت هستند؛

٦. گروهى كه اعتقاد دارند ائمّه دوازده‌گانه، «اعلم» امّتند؛ از جمله ابوحنيفه (مؤسّس فرقه حنفى) كه امام صادق (ع) و امام باقر (ع) را افقه و اعلم از ديگر انسان‌ها مى‌دانست؛ در حالى كه اين افراد مى‌دانند كه اين امامان، درسى از معلّمى نخوانده‌اند كه اين نكته بسيار مهمّى است كه در كتاب‌هاى اخير مصريان نيز به چشم مى‌خورد؛