ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٦١ - تراريخته ها گونه هاى بومى كشور را تهديد مى كنند
تراريختهها گونههاى بومى كشور را تهديد مىكنند
محمد درويش نيز كه آن زمان از فعّالان محيط زيست كشور بود، در مصاحبهاى گفت:
اتّفاقات كشورهاى ديگر، مانند كشورهاى «آسياى جنوب شرقى»، يا نگرانىهاى «اروپا»، آلمان و «آمريكا» نشان مىدهد كه اين نوع گياهان، تأثيرات غيرقابل پيشبينى بر روى مصرفكننده كه انسان باشد، گذاشتهاند. حتّى بيم آن مىرود كه جهشهاى ژنتيكى اتّفاق بيفتد. ايران سرزمينى است كه اكنون ١٧٢٨ گونه اندميك دارد. گونه اندميك، همان گونه انحصارى است؛ يعنى فقط در ايران وجود دارد. اين ١٧٢٨ گونه، بسيار رقم قابل توجّهى است، با توجّه به اينكه اين تعداد تقريباً برابر با گونههاى اندميك قارّه اروپاست.
آنوقت ما بياييم با كشت گونههاى تراريخته، عرصه را براى گونههاى بومى تنگتر كنيم كه در واقع، گونههاى تراريخته، مثل گونههاى مهاجم عمل خواهند كرد و به تدريج سبب مىشوند تا گونههاى بومى و محلّى ما كه در طول ميليونها سال به اين سرزمين عادت كردهاند و تمام عوارضشان شناخته شده، خدشهدار شوند. اين هم حركتى كاملًا نابخردانه است؛ چون گونههاى بومى مثل كتاب خطّى يگانه مىمانند كه اگر بسوزند، ديگر سوختهاند و قابل تجديد حيات نخواهند بود.
او كه اكنون مدير دفتر مشاركتهاى اجتماعى سازمان محيط زيست است، همچنان با تأكيد بر عدم استفاده از محصولات تراريخته، به «قانون» مىگويد: هنوز چندين مشكل درباره محصولات تراريخته وجود دارد كه حل نشده است. به همين دليل مقرّرات سختگيرانهاى در اتّحاديه اروپا در خصوص توليد و استفاده از اين محصولات وضع شده است. بسيارى از فعّالان و متخصّصان محيطزيست هم كمپينهايى را در اغلب كشورهاى جهان، به خصوص اروپا و شرق آسيا به راه انداختهاند تا با اين محصولات مقابله كنند. علاوه بر اينها، دليلى كه طرفداران رفتن به سمت محصولات تراريخته اعلام مىكنند، اين است كه دنيا دارد به سمتى مىرود كه با محدوديت زمين، براى توليد غذا مواجه است و آفتهاى ناشناختهاى در حال به وجود آمدن است و ما بايد به سمت محصولاتى برويم كه نيازمند آب كمتر و مقاوم به آفات باشد. به همين دليل مجاز هستيم كه به سمت دستكارى ژنتيكى برويم.
به گفته درويش، بر اساس آمارهايى كه «فائو» در سال ٢٠١٥ م. منتشر كرده است، دست كم از مجموع چهار ميليارد تن، يك و سه دهم ميليارد تن از موادّ غذايى كه سالانه در دنيا توليد مىشود، به دست مصرف كننده واقعى نمىرسد و نابود مىشود. حتّى يك بريتانيايى اين رقم را تا دو ميليارد تن هم برآورد كرده است. بنابراين بين ٣٥ تا ٥٠% از موادّ غذايىاى كه با صرف هزينههاى ميلياردى توليد مىشود عملًا به دست مصرف كننده واقعى نمىرسد. بنابراين اگر ما بتوانيم مصرف و محصولاتى كه در حال خارج شدن از دسترس است، مديريت كنيم، نيازى به استفاده از روشهاى افزايش توليد نداريم. مدير دفتر مشاركتهاى اجتماعى سازمان محيطزيست با سياسى خواندن موضوع گياهان تراريخته، تأكيد مىكند: طرفداران اين نظريه در بدنه