سازماندهى مى‌كند. به هر تقدير، آنتى كرايست هر شخصى و با هر ويژگى‌اى كه باشد از نگاه بنيادگرايان انجيلى نيروهايى را از روسيه، چين و برخى كشورهاى عربى سازماندهى و عليه مسيح وارد جنگ خواهد شد.

به گفته عدنان اكتار تا پيش از فروپاشى شوروى آنان بر اين گمان بودند كه جنگ، ميان ائتلافى از دولت‌هاى عربى به رهبرى شوروى در يك سوى ميدان و اسرائيل در سوى ديگر آن رخ خواهد داد؛ چه در جنگ‌هاى پيشين، به ويژه جنگ شش روزه و يومكيپور، شوروى از كشورهاى عربى حمايت مى‌كرد. در اوايل دهه ١٩٩٠ م.، كه جنگ سرد پايان يافت و اسرائيل از دست دشمن ديرينه‌اش رهايى يافت، آخرين توافق سازمان آزادى بخش فلسطين و اسرائيل، نشان دهنده نبود وحدت در جبهه اعراب در برابر رژيم صهيونيستى بود. از آنجا كه يهوديان هميشه مى‌بايست يكى را هدف دشمنى‌هاى خويش قرار دهند پس از آن رهبرى جبهه مخالفان مسلمان خويش را جمهورى اسلامى ايران خواندند و آن را دشمن جديد اسرائيل در جنگ آرمگدون معرفى كردند و به اين ترتيب سمت و سوى هدف‌گيرى سلاح‌هاى هسته‌اى ايوانجليك‌ها و اسرائيل عوض شد.

همچنين محمود النجيرى در اين باره نوشته است:

تا آنگاه كه اتّحاد شوروى پابرجا بود، بنيادگرايان انجيلى آن را همان كشورى مى‌دانستند كه نيروهاى شر را رهبرى خواهد كرد و با متّحد شدن با اعراب و مسلمانان به جنگ مسيح خواهد آمد؛ چه اتّحاد شوروى داراى سلاح هسته‌اى، دشمن غرب، كافر و كمونيست بود. بى‌شك فروپاشى بلوك شرق، سبب شد سناريوى آرمگدون بازيگر اساسى و مهم خود را از دست بدهد، امّا صاحبان اين پيش‌گويى‌ها و كلاهبردارى‌ها از رخ ندادن پيش‌گويى‌هاى دروغين خويش شرمگين نشدند و از تغيير ميدان و عرصه سياست جهانى برخلاف آرا و نظرهاى عجيبشان خجل نگرديدند؛ از همين رو دوباره نقش‌ها را تقسيم كردند و اين بار اعراب و مسلمانان را نيروهاى جديد يأجوج و مأجوج معرفى كردند و از دولت‌هايشان خواستند بمب‌هاى هسته‌اى بيشترى توليد كنند و به اسرائيل بدهند؛ چه ايستادن روند تسليحات جايز نبود و صداهايى به گوش رسيد كه ايستادن اين روند را خلاف اراده خداوند و پيش‌گويى‌هاى ايشان براى آينده به شمار مى‌آورد. نظريه آرمگدون در بحران‌ها بسيار تكرار مى‌شود و به گوش مى‌رسد. آنگاه كه اسرائيل لبنان را در سال ١٩٨٢ م. اشغال كرد، يكى از رهبران و مبلّغان بارز اين جنبش به نام «پت رابرتسون» در تلويزيون از رعب و وحشتى سخن‌