من خلوت مى‌كرد و زنانش را از آنجا دور مى‌كرد و جز من كسى نمى‌ماند و هر گاه كه او نزد من مى‌آمد تا در خانه‌ام با من خلوت كند، فاطمه و هيچ يك از فرزندانم از خانه بيرون نمى‌رفتند و چون از او مى‌پرسيدم، به من پاسخ مى‌داد و چون ساكت مى‌شدم و مسأله‌اى نداشتم او آغاز سخن مى‌كرد، هيچ آيه‌اى از قرآن بر پيامبر نازل نشده مگر اينكه آن را بر من مى‌خواند و آن را به من املا مى‌كرد و آن را با خط خودم مى‌نوشتم و تأويل و تفسير و ناسخ و منسوخ و محكم و متشابه و خاص و عام آن را به من ياد مى‌داد و از خدا مى‌خواست كه فهم و حفظ آن را به من عطا كند و من از هنگامى كه پيامبر در حق من اين دعا را كرد، نه آيه‌اى را از كتاب خدا و نه علمى كه به من ياد داده و من آن را نوشتم، فراموش نكرده‌ام و چيزى از آنچه خدا به او آموخته بود از حلال و حرام و نه امر و نهى و نه كتابى كه به پيامبرى پيش از او نازل شده و در آن امر به اطاعت و نهى از معصيت شده، وجود نداشت مگر اينكه به من ياد داد و من آن را حفظ كردم و حتى يك حرف را فراموش نكردم، آنگاه دستش را به سينه من گذاشت و از خدا خواست كه قلب مرا از علم و فهم و درك و نور پر كند و من گفتم: اى پيامبر خدا، پدر و مادرم فداى تو باد از هنگامى كه در حق من اين دعا را كردى چيزى را فراموش نمى‌كنم و چيزى را كه نمى‌نويسم نيز از من فوت نمى‌شود، آيا بيم آن دارى كه بعدها فراموش كنم؟ فرمود: من از نسيان و جهل بر تو نمى‌ترسم.

١٣٢- زرارة بن اعين از امام باقر ٧ نقل مى‌كند كه امير المؤمنين ٧ فرمود: كسى كه همان كارى را كند كه با او كرده‌اند، عوض داده است و كسى كه چند برابر دهد، سپاسگزارى كرده است و هر كس سپاسگزارى كند بزرگوارى كرده است و هر كس بداند كه هر كارى كند در واقع به خود كرده است در نيكى كردن به مردم درنگ نمى‌كند و در دوستى با آنان در انتظار دوستى آنها نمى‌شود. از ديگران در باره آنچه به خود كرده‌اى و آبروى خود را با آن حفظ كرده‌اى، انتظار تشكر نداشته باش و بدان كه كسى كه از تو حاجتى مى‌خواهد، آبروى خود را در برابر تو حفظ نكرده است پس تو آبروى خود را از اينكه او را رد كنى حفظ كن.

١٣٣- از امام باقر ٧ نقل شده كه فرمود: دنيا دست به دست مى‌گردد، هر چه در دنيا از آن تو باشد، در حالى كه تو ناتوان بودى به سوى تو آمده و هر چه به ضرر تو باشد، در حالى به تو رسيده كه تو توانايى دفع آن را ندارى. سپس به دنبال اين سخن فرمود: هر كس از آنچه از دست داده مأيوس شود خودش را راحت كرده و هر كس به آنچه داده شده قانع باشد چشمش روشن مى‌شود.

١٣٤- امام صادق ٧ مى‌فرمايد: زبان عربى را ياد بگيريد كه آن كلام خداست كه با آن با خلق خود سخن گفته است و دندان‌هاى خود را نظيف نگهداريد و انگشترها را در آخر انگشت قرار دهيد.