نمودند و به سوى كسانى رفتند كه عذرشان را نخواهند پذيرفت. به خدا سوگند كه ما شايسته آنيم كه به آن كارهايى كه آنان كردند و مورد غبطه ماست، بنگريم و در آنها با آنان موافق باشيم و به آن كارهايى كه آنان كردند و ما از آن مى‌ترسيديم نيز بنگريم و خود را از آن بازداريم، پس، از خدا بترس و در دل خود دو چيز را جاى بده: مى‌نگرى، آنچه كه دوست دارى به هنگام ملاقات پروردگار با تو باشد، آن را از پيش بفرست و مى‌نگرى آنچه كه بدت مى‌آيد كه موقع ملاقات پروردگار با تو باشد، چيز ديگرى را با آن جايگزين ساز و به كالايى كه به پيشينيان ضرر كرده به اين اميد كه به تو ضرر نرساند روى مياور، اى عمر از خدا بترس و درها را باز بگذار و گذشتن مردم از حاجب‌ها را آسان كن و به مظلوم يارى نما و ظالم را رد كن.

آنگاه فرمود: سه چيز است كه در هر كس باشد ايمان او به خدا كامل است، عمر دو زانو نشست و گفت: اى خاندان پيامبر بگوشم، فرمود: آرى، اى عمر! كسى كه خوشنودى، او را به باطل وارد نكند و خشم او را از حق بيرون نسازد و كسى كه وقتى قدرت پيدا كرد، آنچه را كه از آن او نيست دست اندازى نكند. عمر قلم و كاغذ خواست و نوشت: بسم اللَّه الرحمن الرحيم. اين چيزى است كه عمر بن عبد العزيز آن را به عنوان حق محمد بن على به او برمى‌گرداند، يعنى فدك را.

٦٥- ابو عبيده حذّاء از امام باقر ٧ نقل مى‌كند كه فرمود: همانا مؤمن كسى است كه وقتى خوشنود شد خوشنوديش او را به گناه و باطل وارد نكند و وقتى خشمگين شد، خشم او او را از گفتن سخن حق باز ندارد و مؤمن كسى است كه وقتى قدرت پيدا كرد قدرت او، او را به تجاوز و دست اندازى به آنچه حق او نيست وادار نكند.

٦٦- فاطمه دختر امام حسين ٧ از پدرش نقل مى‌كند كه رسول خدا فرمود: سه خصلت است كه در هر كس باشد خصلت‌هاى ايمان در او كامل شده است: كسى كه وقتى خوشنود شد، خوشنوديش او را به گناه و باطل نكشاند و وقتى خشمگين شد خشم او، او را از حق بيرون نكند و وقتى قدرت يافت، به آنچه مال او نيست دست درازى نكند.

٦٧- عبد اللَّه بن سنان مى‌گويد: مردى نزد امام صادق ٧ صحبت از مؤمن كرد، امام‌